U6 



de eerste soort meer ei-lancetvormig, naar boven toe vliezig, 

 bij de tweede soort spits. Deze beide kenmerken blijven 

 nu bij de bovengenoemde afwijkingen in 't algemeen wel 

 constant, maar zijn toch niet sprekend genoeg om ze met 

 zekerheid te onderscheiden. Het is ons dan ook tot nog 

 toe niet gelukt, een gemakkelijk kenmerk te vinden om 

 beide vormen aan gedroogde exemplaren te herkennen. Nu 

 komt echter Fest. arundinacea pseudololiacea niet veel voor 

 en voor zoover wij waarnamen, slechts in de nabijheid van 

 normale exemplaren. Van Fest. pratensis echter is deze 

 vorm vrij algemeen. Om Rotterdam vindt men ze overal 

 waar koolasch of zand aangevoerd wordt; tusschen rails 

 vindt men daar bijna niets anders dan deze vorm. 



Gemakkelijker is het onderscheid met de beide genoemde 

 LolimnsooYten, daar deze altijd, zelfs bij vertakte vormen, 

 slechts 1 kelkkafje hebben (fig. 4 en 5). De bastaard van 

 Fest. pratensis en Lol per enne lijkt er echter zeer veel op en 

 is er op 't eerste gezicht ook niet van te onderscheiden. 

 Hieruit vloeit dan ook de ingewikkelde synoniemie voort, 

 want men beschouwde algemeen den vorm van Fest. pratensis 

 als dezelfde als de bastaard. De gewone vorm van de 

 bastaard bezit twee kelkkafjes (fig. 1, 2 en 3), maar het 

 tweede, dat naar den aarspil is gekeerd, is zeer klein 

 (i— li m.M.) en dun vliezig. De onderste aartjes zijn kort 

 gestoeld en de bovenste schuin ingeplant. Nu vertoont de 

 bastaard bovendien vormen, die naar beide stamouders 

 teruggaan zoodat of één kelkkafje aanwezig is, of de aar- 

 spil vertakt is. Daar nu Lol. perenne ook vertakte vormen 

 vertoont, krijgt men een aantal niet gemakkelijk te onder- 

 scheiden vormen. De aartjes van de besproken bastaard 

 zijn meestal lang en spits terwijl de bovenste bloemen 

 dikwijls niet ontwikkeld zijn en de vruchten zich nooit 

 ontwikkelen. 



De vertakte vormen van Lolium perenne zijn, doordat 



