34 



dat alle kalium in oplosbaren vorm aanwezig geweest was. 

 Bij de overige proefobjecten werd na uitbogen nog een 

 zwakke, veel verminderde reactie gevonden, zoodat hier 

 blijkbaar niet alle kalium was uitgeloogd. Stuifmeelkorrels 

 gedroegen zich individueel verschillend, sommige korrels 

 vertoonden sterke kalium-reactie, andere geen spoor. 



De beteekenis der kaliumverbingen is nog niet opgehelderd. 

 In belangrijke deelen (ook in dierlijke weefsels bv. den kop 

 van spermatozoïden van kikvorsch en rat) ontbreekt^ gelijk 

 in de kern der plantencellen, alle kalium. Men kan dit in 

 verband brengen met het feit, dat de diffusie in kernen 

 geheel anders gaat dan in het overige protoplasma; zoo 

 vond Hamburger dat keukenzout in de kern van dier- 

 lijke cellen niet indringt, wèl in het protoplasma. 



De Heer Wijsman wijst er op, dat men bij deze zeer 

 interessante vraagstukken één element niet over 't hoofd 

 moet zien, dat nl. de plaats van precipitatie van een opge- 

 loste stof geen bewijs is voor de aanwezigheid van de 

 oplossing juist op die plaats. De plaats waar het preci- 

 pitaat komt, hangt af van allerlei factoren; van de plaats 

 waar 't reagens het eerste indringt en van een onbekende 

 aanleiding tot kristallisatie. De lokalisatie van het kalium, 

 die Mc Callum en de spreker vonden, is dus niet be- 

 wijzend. In de haren van Nicotiana ontstaat bij reageeren 

 op nicotine met jodium een neerslag aan den top der cellen, 

 zelfs na abnormale plasmolyse aan de topzijde der vacuole. 

 Dit berust op een ongelijk verdeelde permeabiliteit van den 

 celwand voor jodium. Het uitblijven der reactie in sommige 

 pollenkorrels kan ook het gevolg zijn van 't ontbreken van 

 kristalUsatiekernen in de zoo beperkte ruimte. De Heer 

 Weevers antwoordt, dat zeer zeker deze overwegingen 

 de aandacht verdienen. Naar wat hij ervan gezien heeft 

 o.a. bij aangesneden cellen van Allium met kern en nage- 

 noeg zonder protoplasma, komt het hem voor, dat het ont- 



