38 



eveneens. Van de 10 of 11 chromosomen, die in de genera- 

 tieve cellen voorkomen, gaan dus 3 of 4 te gronde. De 

 tweede generatie van 0. gigas X Lamarckiana heeft in 

 de vegetatieve cellen v^erkelijk 14 chromosomen. Oenothera 

 gigas x O. LamarcJciana is een constante intermediaire 

 bastaard; de tweede generatie gelijkt dus volkomen op de 

 eerste generatie, de eerste bezit echter 7 chromosomen minder ; 

 toch vertoont die plant evengoed de 0. gigas kenmerken 

 als de eerste generatie. Wanneer de chromosomen dragers 

 der erfelijke eigenschappen zijn, zijn dus 7 chromosomen 

 van 0. gigas voldoende om de eigenschappen van die plant 

 tot uiting te brengen. In de 21 chromosomen, die in deze 

 bastaarden voorkomen, bevatten de 14, afkomstig van 0. 

 gigas, dus alle eigenschappen; de 28 chromosomen van O. 

 gigas zijn dus vermoedelijk door lengtesplijting uit de 14 

 chromosomen van 0. Lamarckiana ontstaan. 



De reductiedeelingen in deze bastaarden gaan op dezelfde 

 wijze als in de door Rosenberg onderzochte Drosera- 

 bastaarden. 



De conclusie, die Gat es in zijn publicatie „The Stature 

 and Chromosomes of Oenothera gigas de Vries" opstelt 

 luidt ^): „Increase in nuclear and cell size consequent upon 

 or coincident with the doubling in the chromosome number 

 and change in the relative dimensions of the cells in some 

 cases, will apparently account for all the differences between 

 0. gigas and 0. Lamarckiana. There is no evidence of the 

 presence of new or additional unit characters in 0. gigas, 

 but the duplication in the set of chromosomes may be 

 the only primary change". Het is duidelijk, na het hier 

 medegedeelde, dat deze veronderstelling van Ga te s onjuist is. 



1) Arcliiv fiir Zellforschung. 3. Band, 4. Heft, S. 349. 



