41 



verdere differentiaties wordt door spreker als de geleider 

 van den prikkel beschouwd; de plasmodesmen bewerkstel- 

 ligen de continuïteit van het plasmalichaam. De fijnheid 

 der plasmodesmen is één der oorzaken, dat bij planten de 

 prikkelgeleiding zoo langzaam geschiedt; de geleiding door 

 de zeefvaten is daarom zoo opgevallen, omdat deze elementen 

 door hun vorm, maar vooral door de dikkere plasma ver- 

 bindingen voor de prikkelgeleiding zijn voorbeschikt. Na te 

 hebben stilgestaan bij de overweging, dat het protoplasma 

 der planten in het algemeen uit zich zelf een kleinere gelei- 

 dingsgevoeligheid kan bezitten dan dat der dieren, gaat 

 spreker over tot de proeven van Boy se n Jensen. 



Boysen Jensen meende gevonden te hebben, dat de 

 phototropische geleiding bij coleoptielen van Avena geloka- 

 liseerd zou zijn op de achterzijde, d.i. de van het licht 

 afgekeerde zijde. Werd namelijk aan de voorzij een hori- 

 zontale snede gemaakt, en de top eenzijdig verlicht, dan 

 kromde zich ook de basis phototropisch ; werd de snede aan 

 de achterzijde van het coleoptiel aangebracht, dan kromde 

 zich alleen de top, de basis bleef recht: dus, zei Boysen 

 Jensen: alleen door de snee aan de achterzijde is de basaal- 

 waartsche geleiding afgesneden. Deze proeven werden gedaan 

 in kamerlucht. Experimenteerde hij in met waterdamp 

 verzadigde lucht, dan was een snede aan de achterzij geen 

 beletsel voor de basale kromming; doch werd, in vochtige 

 lucht, in de wond der achterzij een micaplaatje aangebracht 

 dan bleef de basis weer recht, dus opnieuw een vermeend 

 bewijs voor de geleiding langs de achterzijde. 



Spreker onderwerpt nu deze onderzoekingen, op grond 

 van een reeks nieuwe experimenten aan een heftige kritiek. 

 Vooreerst constateert hij, dat de wond op zich zelf reeds 

 een zeer sterke kromming naar de wond toe veroorzaakt 

 door verdamping uit de snee vlakte, en dat het rechtop- 

 blijven van de basis, bij verlichting, in droge lucht en 



