42 



met een snede aan de achterzijde niet moet toegeschreven 

 worden aan een opheffing der prikkelgeleiding, maar aan 

 een verhindering tot phototropisch krommen der basis, 

 door den invloed van de wond. Dat Hoysen Jensen, in 

 vochtige lucht, met een micaplaatje in de snee aan de 

 achterzijde, de basis recht op ziet blijven staan, wordt, 

 volgens spreker, daardoor veroorzaakt, dat, aangezien de 

 operatie zelf in kamerlucht geschiedt, de coleoptielen te 

 lang aan verdamping zijn blootgesteld geweest, om nog 

 een basale phototropische kromming te krijgen. Spreker 

 neemt ten bewijze hiervoor de proef zóó, dat tijdens de 

 operatie, de verdamping uit de wond wordt geëlimineerd, 

 met het resultaat, dat met een micaplaatje in de snee 

 aan de achterzij, toch een basale phototropische kromming 

 wordt verkregen. Dit ontzenuwt de lokalisatie-hyphothese 

 van Boysen Jensen. Andere experimenten van den 

 spreker gaan uit van het feit, dat een snee aan den 

 achterkant zonder verlichting, in kamerlucht, een sterke 

 basale kromming naar de wond veroorzaakt, doch dat met 

 verlichting van den top, de basis rechtop blijft. Indien 

 Boysen Jensen gelijk had, dat de basis door een snede 

 aan de achterzij werkelijk van elk phototropisch verband 

 met den top was afgesneden, waarom buigt zich dan, bij 

 verlichting van den top, de basis ook niet sterk naar de 

 wond. Dit geeft dus het vermoeden, dat het rechtop blijven 

 van de basis, d. w. z. het zich niet wondwaarts buigen bij 

 een snee aan de achterzij, en werkende in droge lucht, 

 met eenzijdige verlichting van den top, moet toegeschreven 

 worden aan een phototropisch eiïect, dat langs de voorzijde 

 basaalwaarts wordt geleid. De juistheid van dit vermoeden 

 wordt door spreker bewezen; wanneer nl. eerst een snee 

 aan den voorkant wordt aangebracht, waarvan men de 

 plant zich laat herstellen, en daarna een snee aan de 

 achterzij met eenzijdige verlichting van den top^ in kamerlucht, 



