so 



gebruikt werd voor zolen. Den naam kurk, of een daarmede 

 overeenkomenden naam, zocht ik te vergeefs in Kilaan. 



Met den ouden wetenschappel ij ken naam rhaynmis^) springt 

 Kil. op eene plaats zonderling om. Hij geeft daar schijtbesie 

 (p. 565) rhammis. Dit is evenwel een onjuiste afkorting — 

 wellicht door een schrijffout ontstaan — van rhammis 

 catharticiis, een oude wetenschappelijke naam voor den 

 wegedoorn, Rhamnus catartica. Hier komen weer de 

 oude en de nieuwe wetenschappelijke namen met elkaar 

 overeen. Voor den wegedoorn vermeldt Kil. verder reyn- 

 besien (p. 526) spina infectoria, rhamni genus — rijnbesie 

 (p. 532) sj^ina infectoria, rhammis catharticus — en sap- 

 groenboom (p. 549) rhamnus catharticus. De naam schijtbesie 

 duidt het gebruik der vruchten voldoende aan ; een Duitsche 

 naam der plant is Purgiervvegdorn, een Engelsche purging 

 buckthorn, een Fransche nerprun purgatif. 



Rhamnus, ook wel ramnus geschreven, is een zeer geschikte 

 naam om een botanicus, die geen studie maakte van oude 

 wetenschappelijke plantennamen, in de war te brengen. 

 Natuurlijk denkt deze terstond aan ons geslacht Rhamnus, 

 of ten minste aan een soort van dit geslacht. Ongelukkig 

 is dit geheel bezijden de waarheid; rhamnus is een van de 

 oude svnoniemen van de k ruisbes, Ribes Grossularia. 

 Als andere synoniemen voor die plant noem ik xxiUurus 

 en vitis crispa. Dat werkelijk rhamnus en paliurus geen 

 Rhamnus catartica kunnen zijn, maar tot het geslacht 

 Ribes moeten behooren kan ieder begrijpen die even door- 

 denkt bij lezing van de volgende 5 woorden uit Kiliaan. 

 „Kroeseldoren (p. 527) rhamnus, ixdiurus Gal. grosselier." 

 Behalve kroeseldoren noemt Kil. voor de kruisbes nog 

 stekelboom (p. 633), stekeldeuren (p. 634) en stekelhaeghe 

 (p. 634). Voor de vrucht — of de vruchten — geeft Kil. 



1) Op dien naam kom ik terug bij Ribes Grossularia. 



