89 



zegt van de vruchtbeginsels: „ongeveer 2 x zoo lang als 

 de schubben." Dit is in strijd met onze waarnemingen; 

 zóó lang vonden wij ze nooit; hoogstens iets langer dan 

 de schubben, meestal even lang of korter. De gewone 

 vorm is A. typica Anderss. met bladen, die in het eerst 

 aan beide zijden min of meer dicht zijdeachtig behaard 

 zijn, en later kaler worden. B. splendens Anderss. heeft 

 bladen, die aan beide zijden dicht behaard blijven. Deze 

 vorm is veel zeldzamer. Bij D. coerulea Koch (Sm) wor- 

 den de bladen geheel kaal ; en zijn van onderen grijs of 

 blauwgrijs. Men zij voorzichtig met dezen vorm, want tegen 

 den herfst wordt A. typica ook kaal. In den zomer is het 

 verschil duidelijk te zien. Nog maar weinig inlandsche ex. 

 zijn bekend. Het ex. van v. d. Bosch (Prodr. Ed. Il 1596) 

 is S. triajtdra cmgustifolia concolor. De t. a. p. vermelde 

 ex. van Lak o zagen wij niet, maar een goed ex. verza- 

 melden wij zelf aan den dijk van Vlaardingen naar 

 Schiedam in 1904. Ook determineerden wij een ex. ver- 

 zameld door Dr. Hunger (1905) op Schokland. 



De vorm C. vitellina Seringe (L.) heeft gele ofgeelroode 

 takken, en is gedroogd moeilijk meer te kennen. 



't Is echter na te gaan, of hij wel zoo zeldzaam is als 

 hij volgens den Prodr. schijnt, v. Hall geeft in zijn Fl. 

 B. S. 694 als groeiplaatsen: „Haarlem, Baarn, Rheede, 

 Vianen en op vele uiterwaarden langs de rivieren." Van 

 Vianen zijn ex. in het Herb. N. B. V. met bijschrift: 

 Oranjewilg (in Fl. B. S. heet het: gele wilg). De vind- 

 plaats Ubbergen N. en Th. Abele ven moet vervallen, want 

 de ex. daarvan behooren tot S. triandra vulgaris discolor. 

 De vorm E. ovalis W immer is nog niet hier gevonden, 

 zou echter gevonden kunnen worden. De bladeren zijn 

 langwerpig- eirond, 3 tot 3 M x zoo lang als breed. 



Salix acutifolia Willd. Zie S. daphnoides Vill. 

 Nederl. Kruidk. Archief. 7 



