94 



zandvlakten, maar de uitkomst beantwoordde niet aan de 

 verwachting. De ondersoort schijnt in Duitschland na 1851 te 

 zijn ingevoerd. In het herb. van Kok Ankersmit komen 

 eenige takjes voor, gekweekt te Apeldoorn, met het volgende 

 eigenaardige bijschrift: „Vroeger aanbevolen voor beplanting, 

 doch sedert lang vergeten, omdat de plant niet steek- 

 houdend is." 



Na 1906 is S. daphno'kles Vill, door ons nog waargenomen 

 in S ex. te Oostvoorne en te Hellevoetsluis, op beide 

 plaatsen vrij veel aangeplant. 



De plant van v. Eeden (Flora Bata va XVIII p. No. 1432; 

 V. g. 1. Prodr. Fl. Bat. Ed II p. 1618) is beslist geen 

 S. daphnoïdes, wat blijkt uit : 1° den bladvorm, 2° de 

 vruchtbeginsels bij d, die grijs viltig zijn met lange haren 

 3° de opengesprongen vrucht bij f, die behaard is en een 

 veel te langen steel heeft. De bijbehoorende beschrijving 

 geeft:- „Vruchtbeginsel kaal, ongesteeld", en is dus in strijd 

 met de plaat. 



Het is zeer jammer, dat het desbetreffende ex., zoo het 

 al gedroogd is, niet berust in het herb. der N. B. V. 



Salix dasyclados Wimmer. Deze soort werd in 3 $ boomen 

 door M. J. Blij den stein te Enschedé in 1906 verzameld 

 als S. cinerea x vmnnalis, waarschijnlijk als overblijfsel van 

 vroegere cultuur. Beschrijving: Meest 3-4 M. hooge struik 

 met dikke, grijs- tot zwartviltige jonge takken. Bladen 

 gestoeld, langwerpig-lancetvormig, lang toegespitst, groot 

 (tot 24 C.M. lang bij 5 c.M. breed) aan den rand iets 

 gegolfd of getand, eerst aan beide zijden dicht- zijdig- viltig- 

 behaard, later bijna kaal ; van boven donker groen, van 

 onderen grijs tot grijsblauw. Steunbladen breed lancet- 

 vormig, aan den voet afgerond. Katjes dicht, dik, voor de 

 bladen komend. Meeldraden kaal. Vruchtbeginsel zeer kort 

 gestoeld, bijna zittend; steel veel korter dan de honingklier; 



