9ö 



(Rotterdam 1905). De grens tusschen beide var. is echter 

 lastig te trekken ; ook is verwarring mogelijk met S. alba 

 X fragilis. 



De var. C- decipiens Hoffm. is bij gedroogd materiaal 

 bijna niet meer te onderscheiden. 



De ex. uit Prodr. Ed. II 1593 van Ooische Waard, Hatert 

 en Ubbergen (Abele ven), die ingezonden waren als S. 

 amygdalina, behooren o. i. niet tot deze var. ; maar tot 

 S. alba X fragilis (wegens den vorm der steunbladen). Een 

 ander ex. van Abele ven (Ooische Waard 1847), ingezon- 

 den als S. fragilis (^ decipiens, is juist S. amijgdalina L, 

 want bij de rijpe vruchten vindt men nog de bloemschubben. 

 Blijft dus over het ex. van v. d. Bosch (Zuid-Beveland 

 1841), een ex. met flinke bladen. Noch de kleur der takken, 

 noch de vorm der jonge blaadjes is meer na te gaan. 

 Wegens den bladvorm behoort het tot A. latifolia And. 

 In ons eigen herb. komen 2 ex. van C. decipiens voor. 

 Het eerste ex. is bij Maastricht verzameld in 190G door 

 A. Haans S. J. Het kleine takje is ledergeel, en aan den 

 top (evenals aan de toppen der zijtakjes) donkerrood. Het 

 tweede ex. is door ons (1904) verzameld te Hoogvliet. De 

 takken waren bijna vuurrood. De vorm der jonge blaadjes 

 is hier bijzonder typisch. 



Hoewel nu en dan bij enkele jonge blaadjes verspreide 

 haartjes voorkomen, blijft dit toch uitzondering en daarom 

 maken de ex. van v. d. Bosch (Z.-Beveland en Galghoek) 

 en Boersse Wills (Goes 1845) zulk een vreemden indruk, 

 daar hier de jonge blaadjes bepaald zijdeharig zijn. Wanneer 

 nu de vruchtbeginsels niet zoo lang gestoeld waren, zouden 

 wij ze ongetwijfeld tot S. alba X fragilis hebben gebracht. 

 Van een vorm van dezen bastaard met langgesteelde vrucht- 

 beginsels wordt echter nergens melding gemaakt. Volgens 

 v. Seemen zouden deze planten toch tot den bastaard 

 gebracht moeten worden. 



