101 



I 



komt het ras A. eurepens v. Seemen met lancetvormige 

 tot breed-ovaalvormige bladen met teruggekromde spits, 

 teruggerolden rand en 6 — 8 paar zijnerven. 



De hoofdvorm hiervan is I vidgaris W immer. (De 

 vroegere var. fusca S m. is een hoogere vorm met elliptisch 

 tot elliptisch-lancetvormige bladen). De tweede vorm is 

 II arenaria Anderss (= argentea Sm.). Bladen langwerpig 

 tot breed-ovaal, in de jeugd aan beide zijden dicht zijde- 

 achtig behaard tot viltig, later van boven kaler wordend. 



Een derde vorm is: III microphyllaC?imus {=zS.empe- 

 trifolia Gandog). Tot deze voor ons land zeldzame vorm 

 brengen wij de ex. Prodr. Ed. II 1^11 2i\^ S . rosmarinifolia 

 van Groningen en AVassenaar. Een derde vindplaats uit 

 ons eigen herb. is Ulvenhoutsche Bosch 1906, waar wij 

 eenige plantjes waarnamen. De planten zijn laag, klein, 

 hebben dunne takjes, en kleine, aan den voet versmalde 

 blaadjes. Het gegeven synoniem en de verkeerde determi- 

 natie als een Vacciniiim zeggen genoeg. 



Waar in den regel de steunbladen bij A. eurepens klein 

 zijn, verdient verdere aandacht een vorm macrostipulacea 

 Jansen en Wachter met bijzonder lange steunbladen 

 (tot 1 C.M. toe!) van I vidgaris Wimmer (Duinen Hoek 

 van Holland 1905). 



Op een afwijkend ex. met bijzonder langen stijl wezen 

 wij reeds. Voorts kan men bij elke var. onderscheiden : 

 a. lasiocarpa met behaard en b. leiocarpa met bijna of 

 geheel kaal vruchtbeginsel. 



Het tweede ras B. rosmarinifolia Wimmer u. Grab. 

 (= L. Koch ed. 2, syn. S. angustifolia Wulf) komt ten 

 onzent beslist niet voor. Het is weleens verward met smal- 

 bladige vormen van A. eurepens^ en is te kennen aan 

 de lijnvormige blaadjes met rechte punt, vlakken rand 

 en 8 tot 12 paar zijnerven en komt hoofdzakelijk in Oost- 

 Europa voor. 



