104 



voor. Mooie vormen van var. B. vindt men in herb. 

 N. B. V. van Heumen, Un. 1853. De blaadjes zijn hier 

 8 C.M. lang en 1 breed, soms 55 m.M. lang bij 6 m.M. breed. 



Zeer vreemde vormen zijn in Overijsel gezameld. De 

 heer Lak o vond ze: Ambt Ommen (1904 in het Dalms- 

 holter vlier en 1903 aldaar te Zeeze), terwijl wij zelf ze 

 waarnamen aan den Dinkel bij Ootmarsum in 1905. De 

 heer Lak o beschouwde ze als S. pmyiirea X amygdalina 

 discolor (Zie Kruidk. Arch. 1904). Wel is men geneigd aan 

 S. purpurea te denken, maar verscheidene kenmerken ont- 

 breken: de bladvoet is niet versmald, de bladrand heeft 

 over de gansche lengte kleine tandjes en de vruchtbegin- 

 selsteel is 8 a 4 X zoo lang als de honingklier. De planten 

 van het Dalm shelter vlier en Ootmarsum hebben wij een 

 tijd lang als de var. Villarsiana W immer beschouwd. 

 (Takken kort, bladen klein, ovaal tot smal-elliptisch, dicht 

 en fijn gezaagd). Met deze beschrijving komen onze ex. 

 volmaakt oveieen; ja, ze zijn volkomen gelijk aan ex. uit 

 Zwitserland in het Rijksherbarium. De blaadjes van de ex. 

 van het Dalmsholter vlier zijn 30 a 40 m.M. lang en 

 8—11 m.M. breed. De heer Toepffer, aan wien wij 

 een ex. toezonden, schreef ons, dat deze var. een alpen- 

 vorm is, die soms met de rivieren naar de laagte wordt 

 gesleept. München zou de noordelijkste vindplaats zijn. 

 Daarom beschouwde hij de plant als *S'. trlandra discolor 

 8 micropliylla. De var. microphylla is ontleend aan 

 Camus, die Seringe als auteur geeft, bij welken de var. 

 echter niet voorkomt! Volgens Toepffer zou men ook 

 van de var. angusiifolia een var. raicrophylla kunnen 

 onderscheiden. 



Even vormenrijk als de bladen zijn de katjes. Een niet 

 zeer logische indeeling der katjesvormen geeft Ander sson 

 (Mon. 26). Eenige bijzondere vormen zijn: 1°. een vorm 

 met kleine, rechtopstaande ^ katjes, waarbij bloemschubben 



