lOG 



A. viilgaris Kern. Bladen + 10 x zoo lang als breed. 



B. teniüfolia Kern. Bladen lijnvormig, zeer lang, 12 — 18 

 X zoo lang als breed. 



Deze var. B. is dezelfde als de f. angnstlfoUa uit Prodr. 

 Ed. II en als var. linearifolia W immer u. Grab. Ze is 

 lang niet zeldzaam, hoeveel de grens tusschen beide vormen 

 lastig te trekken is. Hoe de bladvorm variëeren kan, toont 

 een ex. van Lak o: Zwolle 1903; een bebladerde tak met 

 middenstuk en top eener bladloot, alles van 1 heester. De 

 tak heeft bladeren 1 : 10 — 12, de top der bladloot 1 : 6 en 

 het middenstuk der bladloot 1 : 35^—4. 



Voorts komt hier voor de var. C. abhreviata Döll met 

 lijnvormig-langwerpige katjes, veel kleiner dan gewoonlijk. 

 Om Rotterdam vonden wij meermalen $ katjes van nauwe- 

 lijks 1 C.M. 



Dat men in het herb. der N. B V. verscheidene ex. vindt 

 van oudere floristen als »S'. incubacea L. (In Prodr. staat 

 „incumb.") en S. rosmarinifoUa L. is Ie verklaren uit 

 van Hall Fl. B. S. n°. 1097 en n°. 1098. Hij plaatste deze 

 achter S. rex>ens L. n". 1095 en S. fusca L. n°. 1096. Dat 

 ex. van S. viminalis L. n°. 1102 hiertoe werden gebracht, 

 pleit niet voor de duidelijke beschrijving. Trouwens, de 

 authentieke ex. van v. Hall zelf zijn .S'. viminalis! 



Bastaarden. 



Dit overzicht zou niet volledig zijn, indien wij geen 

 poging waagden, ook opmerkingen over bastaarden te geven. 

 Veel komt hierbij aan op persoonlijk inzicht. Vaak moet 

 men nauwkeurig onderzoeken, met welke soorten een 

 ex. kenmerken gemeen heeft, om zoo tot een dikwijls 

 nog twijfelachtig resultaat te komen. De groote vor- 

 menrijkdom van enkele soorten geeft evenzoo groote 

 variabiliteit bij hun bastaarden. Soms staan zij zoo dicht 

 bij een der stamouders, dat men ze daarbij indeelt. Nog 



