49 



dat bij kleine zones cle waarnemingsfout des te grooter 

 invloed uitoefent op de uitkomst. 

 Om een denkbeeld te vormen van de opmetingsfouten zijn 

 de zones, waar geen groei zich meer vertoonde, toch nog 

 bij vele volgende waarnemingen opgemeten. De tijdsver- 

 loopen tusschen twee opmetingen zijn zooveel mogelijk 

 gelijk genomen. Bij het in kromme brengen zijn de zones 

 op den abscis afgezet en de groeisnelheden op den ordinaat. 

 De krommen van een zelfden stengel gedurende opeenvolgende 

 tijdsverloopen zijn recht boven elkaar geplaatst. 



Uit zulk een rij krommen kan men zien: 



1°. dat de groei langs den stengel voortschrijdt.- 



2°. de grootte van den maximalen groei, voor zoover deze 

 in de opmeting is opgenomen. 



3°. het aantal groeiende internodia (lengte van de groeistreek). 



4°. het verloop van den groei in één zone. 



5°. waarnemingsfouten van twee naast elkaar liggende 

 zonen of van één zone in twee opeenvolgende opmetingstijden. 



6°. invloed van de temperatuur op den groei. 



Drie soorten van verdeeling der groeisnelheid over den 

 stengel zijn waargenomen. 



1°. de geheele stengel vertoont een groeikromme. 



2°. elk internodium bezit een eigen groeikromme met 

 eigen maximum. 



3°. intercalare groei. 



De eerste wijze van groeisnelheidsverdeeling is o.a. waar- 

 genomen bij Salisburya, Asparagus, Polygonatimi, Seynele 

 en Linum. 



De tweede bij Clematis, Saynhucus, Syringa en Polygonum. 



Polijgonum vertoont groeistilstand in de knoopzones; 

 d. w. z. wanneer de knoop als afzonderlijke zone afgeteekend 

 is. Was op de knoop de grens van twee zones aangebracht, 

 dan ging deze waarneming verloren. 



Nederl. Kruidk. Archief. 1912. 4 



