68 



troffen wij ze aan, daar ze op de vele aanvoerterreinen geen 

 zeldzaamheid is. Wel viel het ons op, dat sommige exem- 

 plaren zoo groot waren en een eenigszins gelobde aarpluim 

 bezaten. In Aug. 1910 vonden wij op een opgespoten terrein 

 onder hooge Chenopodiumstruiken weer eenige Phalaris- 

 exemplaren, die echter sterk afweken van het tot nu toe 

 gevonden type. Gebrek aan tijd deed ons niet verder hierop 

 ingaan, tot wij in Juni 1911 in den Boschpolder bij Rotter- 

 dam weer planten vonden, die nu echter een hoogte bereik- 

 ten van ruim I'a Meter en daarbij allerlei afwijkingen 

 in den bouw der aarpluim vertoonden. Uit een daarop ge- 

 volgd onderzoek bleek allereerst, dat alleen de in 1910 ge- 

 vonden exemplaren echte Phalaris minor Retz waren 

 (herb. J. en W. 5108 en 5109). 



Alle overige, die van 1901, 02, enz. en ook de laatste van 

 1911 moesten tot een andere soort behooren, die volgens 

 Britton en Brown zeer veel geleek op P/ia ?ans CaroZia?m 

 Watt. =: Phalaris intermedia Bosc. Om ons van de juist- 

 heid der determinatie te overtuigen, zonden wij eenige 

 exemplaren van 1911 naar Prof. Ed. Hack el, die ons 

 berichtte, dat het Phalaris angusta Ne es. was. In de 

 Flora Brasiliensis Vol. II pars II vindt men daarbij de 

 volgende diagnose: Culmus e basi subascendente erectus, 

 ■ gracilior parte inferiore cum nodis glaber, superne scabrius- 

 culus. Foliorum vaginae striatae, glabrae; ligula membra- 

 nacea, subovata, albida; lamina linearis, longe acuminata, 

 scabriuscula, in margine scabra. Panicula cylindrica. Spicu- 

 larum pedicelli brevissimi. Glumae exteriores semi-oblongae, 

 subaequilatae, acutae, trinervis, carinato-alatae, ala denticu- 

 lato-ciliolata : glumam dimidiatum latitudini non aequante. 

 Glumae interiores minutae, appendiculatae, cum appendice 

 suhulatae, pilosae, basi pergamenae, glabrae, appendice mem- 

 branacea, pilosa. Valvulae pilosae glumis exterioribus, fere 

 tertia parte breviores. 



