70 



Daarop volgt nog de opmerking: Difiere principalmente 

 del Ph. angusta Ne es por la forma de la panoja, por las 

 flores un poco mas grandes, por la delgado de sus pajas y 

 por sus vainas ventrudas. 



En nu onze exemplaren. Wij vonden ze in alle grootten 

 van ll4 d.M. tot meer dan IK Meter. Zijn de aarpluimen 

 smal, dan bemerkt men niet veel van de opgeblazen blad- 

 scheeden, bij groote exemplaren zijn ze veel duidelijker. 

 (Dit is trouwens bij alle Phal. species het geval vgl bijv. 

 Phal. canariensis, waarvan wij exemplaren bezitten met 

 sterk opgeblazen bovenste bladscheeden en bijna geen blad- 

 spriet.) Ook de lengte en vorm der pluim is sterk veran- 

 derlijk (van 4 C.M. tot 22 cM.) Wij vonden in 1911 op 1 

 plaats exemplaren met gaaf cylindrische pluim, met gelobde 

 pluim, bij sommige zelfs eenigszins vertakt, zoodat ze sterk 

 aan Phalaris anmdinacea herinnerden. Het meest opvallend 

 waren planten met een geregeld afgebroken pluim (zooals 

 bij Dactylis glomerata var. ahbreviata. (Bij eenige was de 

 pluim rood aangeloopen enz.). Daar het ons echter niet 

 wenschelijk voorkomt, variëteiten te beschrijven van een 

 soort, die in Z. Amerika inheemsch is, dunkt het ons na 

 al het voorafgaande het beste, alle exemplaren tot Phalaris 

 intermedia te brengen en de forsche, hoogopgeschoten exem- 

 plaren als een fm. angusta (Ne es) te beschouwen. (Wij 

 verzamelden nog een m. hradeatum). 



Voor zoover wij hebben kunnen nagaan, behooren dus 

 a;lle in ons land gevonden en tot nog toe als PhaL minor 

 beschouwde planten, tot Phal. intermedia, (zooals bijv. de 

 exempl. gevonden door Pinkhof, Terwen en Stomps 

 te Amsterdam). Alleen de door ons in 1910 gevonden en 

 boven vermelde exempl. en een exempl. door H e n r a r d 

 verzameld in 1911 te Amsterdam zijn ([q QohiQ Phal. minor. 



Nadat 't bovenstaande was geschreven vonden wij in 

 Chapman's Flora of the Southern United States 



