73 



onderscheiden, daar het verschil in lengte tusschen de kelk- 

 kafjes uiterst gering is. A 2. is de gewone vorm. A 3. bedekt 

 vaak bij duizenden zandige braaklanden. B schijnt zeldzaam 

 te zijn. Interessante vormen, die hier nog niet zijn aange- 

 troffen, zijn A 4. nodiflorum Sacc. Stengels liggend en aan 

 de knoopen wortelend, uit iedere knoop verscheidene, tot 

 1,5 d.M. lange, zijspruiten vormend. 



Ook is een vorm brevisetiim Doell bekend, met borstels, 

 die nauwelijks langer zijn dan de aartjes. Ook deze is, voor 

 zoover ons bekend is, hier nog niet gevonden. 



Van monstrueuse vormen vonden wij: 



m. viviparum J. en W. (Nijmegen, Rotterdam, Oosterbeek). 



m. glomeratum J. en W. onder de aarpluim nog eenige 

 groepen van aartjes. 



m. compositiim J. en W. sterk verlengde onderste pluim- 

 takken (zie onder Alopecurus.) 



Beckmannia erucaeformis Host. 



In Juni 1911 vonden wij een groot aantal zeer krachtige 

 exemplaren van dit interessante gras. De bloeiwijze, die 

 bijna 2^ d.M. lang is, bestaat uit een van onder eenige 

 malen vertakte 3-kantige hoofdas, waarlangs de talrijke 

 aartjes, tot aren vereenigd, gerangschikt zijn. De aartjes 

 zijn plat. De beide kelkkafjes bootvormig opgeblazen, licht 

 groen van kleur met een broeden, donkerder middenstreep. 

 De pluim is geelachtig groen van kleur, de bladen lichtgroen. 

 Het geheel maakt een zeer eigenaardigen indruk. (Zie 

 „De Levende Natuur" 1911, waar Henrard melding maakt 

 van dezelfde soort.) 



Milium scabrum. Richter. 



Zie voor naam en synoniemen A. u G. Synopsis II pag 95. 

 Dit gras, dat eerst slechts uit de duinen van 's Graven- 



