74 



hase tot Katwijk bekend was, heeft zich noord- en zuidwaarts 

 langs den duinvoet verspreid. Noordwaarts tot Haarlem, 

 O verveen en Vogelensang, terwijl wij het vonden bij Hoek 

 van Holland. Op Voorne konden wij het, niettegenstaande 

 herhaalde nasporingen, nog niet ontdekken. Of het noordwaarts 

 van Haarlem voorkomt is ons niet bekend. Wie helpt om 

 het verspreidingsgebied van een onzer zeldzame indigenen 

 nauwkeuriger te leeren kennen? 



De plant varieert in ons land merkwaardig weinig. 



Exemplaren met groote en sterk ruwe aartjes, zooals ze 

 in Z.-Europa voorkomen, of met lange, uitgespreide pluim- 

 takken (var. pedicellis elongatis) zagen wij uit ons land niet. 

 Merkwaardig zijn eenige exemplaren uithet Vereenigingsherb. 

 door F. K. V. Iterson bij Scheveningen verzameld. De 

 stengels zijn lang en stijf, de bladscheeden zijn rood aange- 

 loopen, de bovenste bladsprieten ontbreken bijna geheel. 

 Ou de mans verzamelde in 1866 buitengewoon hooge exem- 

 plaren te Haarlem onder hakhout, terwijl van Katwijk (1882) 

 planten aanwezig zijn met aarvormige bloeiwajze. 



Alopecurus. 



De soorten van dit geslacht hebben tot bloeiwijze een 

 zoogenaamde aarpluim, d, w. z. de korte, dicht met aartjes 

 bezette pluimtakken zijn tegen de hoofdas aangedrukt, 

 soms er eenigszins mee vergroeid. Nu komen tweeërlei 

 soort van afwijkingen voor, waarover in de literatuur zoo 

 goed als niets te vinden is. Ten eerste vindt men planten, 

 waarbij de aarpluimtakken abnormaal verlengd zijn (m. 

 compositum) ten tweede bezitten enkele exemplaren onder 

 den aarpluim en goed daarvan gescheiden nog een of meer 

 takjes, die soms weinig, soms veel aartjes dragen (m. glo- 

 meratum). Slechts Hack el in zijn verhandehng „Uber 

 ahrenformige Gras risp en" in de Verhandlungen der 

 zoolog. bot. Gesellschaft in Wien 1878, waarin de bouw van 



