75 



dergelijke aarpluimen wordt geanaliseerd, en waar hij de 

 meening uitspreekt, dat „der Auf bau dieser Rispe ebenfalls 

 auf die zweizeilige Anordnung der Primiirzweige zürück- 

 zuführen ist, nur dass dieselben an die Hauptspindel 

 anwachsen, wodürch eine scheinbar spiralige Stellung vorge- 

 tauscht wird", zegt in een noot onder aan de bladzijde: „Bei 

 Alopecurus praiensis kommt die Natur bisweilen dadurch 

 zu Hilfe, dass die Rispe am Grunde unterbrochen ist, d. h. 

 dass der erste Primarzweig von den übrigen wegrückt und 

 ganz selbstandig geworden ist". — De laatste jaren vonden 

 wij, dat bijna alle aarpluim grassen dergelijke afwijkingen 

 vertoonden, (vgl. Faniciim viride, Anthoxantum odoratiim, 

 Phleum prateyise.) 



Van Alopecurus pratensis L. is de m. glomeratwn zeer 

 gewoon. Zelfs twee of 3 primartakken kunnen zich van de 

 aarpluim losmaken en soms zeer lang worden en uitstaan 

 de m. compositum vonden wij nog niet. 



Van Alopecurus geniculatus L. is de m. glomeratum 

 minder gewoon. Wij vonden ze tot nog toe slechts op 

 opgespoten grond aan den Boschpolder bij Rotterdam. De 

 m. compositum = var. spica lohata Prod. troffen wij eenige 

 malen aan. 



Van Alopecurus fulvus L. en hulbosus Gouan vonden wij 

 tot nog toe slechts de m. glomeratum, terwijl wij beide 

 afwijkingen aantroffen bij Aloj). agrestis L. 



Gaarne houden wij ons aanbevolen voor mededeeling van 

 vondsten of toezending der nog ontbrekende vormen in de 

 rij (Zie voor afbeeldingen, „De Levende Natuur" 1911.) 



Phleum pratense L. 



De van deze plant in ons land waargenomen vormen 

 kunnen als volgt gerangschikt worden. 



(Alle behooren tot de ondersoort PM. vuig are A. u. G.). 



