77 



verwonderen is, daar de pluimtakken van Phl. pratense 

 bijna geiieel met de hoofdspil vergroeid zijn. 



Polypogon. Desf. 



Van dit. geslacht, dat dadelijk kenbaar is aan de in een 

 naald uitloopende kelkkafjes, was tot nu toe in ons land 

 alleen waargenomen P. Monspeliensis Desf. en wel in minder 

 goed ontwikkelde exempl. zoodat bijv. de Leidsche plantjes, 

 die niet meer dan ll4 d.M. hoog zijn, sterk aan een AS'e^ana 

 herinneren. In Aug. 1910 vonden wij te Rotterdam op aan- 

 gevoerden grond een welig exemplaar (afgebeeld in de Flora 

 Batava). In Juni 1911 vonden wij te Rotterdam twee exem- 

 plaren van de na verwante soort P. maritimiis Willd. De 

 aarpluim is paars aangeloopen en niet zooals bij de 

 vorige soort gelobd. Ze is overigens kenbaar aan de 

 met schubachtige haartjes bezette kelkkafjes. Ook de gladde 

 bladen en scheeden, eenigszins grauwgroen en de teere 

 stengels geven haar een afwijkend uiterlijk. Sterk wijken 

 hiervan af de in 1910 door H. B. Danser en in 1911 

 door ons gevonden exemplaren van Polypogon inter- 

 ruptus H. B. K. Deze tot nog toe in Europa niet waar- 

 genomen soort werd door Prof. Ed. Haeckel voor ons 

 gedetermineerd, doch de beschrijving in Sten del en Gay 

 wijkt eenigszins af van onze exemplaren. De plantjes zijn 

 teer met stengels, ongeveer X]4 — 2 d.M. hoog, aan de basis 

 vertakt. De bladscheeden zijn iets opgeblazen, de bladspriet 

 glad met een weinig ruwen rand, de ligula 4 m.M. lang, 

 stomp. Pluim (bij onze exemplaren) uitgespreid, slechts bij 

 armbloemige exempl. samengetrokken en gelobd. Vergelijk 

 hiermede in Steudel: paniculae spicaeformis, interruptae, 

 ramis abbreviatis en in Gay: panicula spiciforme, angusta 

 cylindracea. 



De paarse kelkkafjes zijn bijna even groot en eindigen 

 in een + 2 m.M. lange naald, iets korter dan de geheel met 



