81 



de buitenplaats Rozenburg aan de Kralingsche Plas en is 

 daar dus of aangevoerd of misschien een overblijfsel van 

 van vroegere cultuur? In ieder geval is het een vreemde 

 vondst, daar de variëteit eigen is aan Z. Europa. 



Dactylis Aschersoniana Graebn. 



Een nieuwe indigene uit Zuid-Limburg ! 



Aug. 1910 vonden wij ze bij Valkenburg langs den 

 weg naar den Schaesberg en dit jaar vond ook Dr. A. 

 de Wever ze bij Valkenburg, terwijl wij bij Epen vrij 

 veel exemplaren waarnamen, die echter door de abnormale 

 droogte niet meer geschikt tot verzamelen waren. De soort 

 wijkt in habitus sterk af van Dactylis glomerata L., en 

 gelijkt meer op een laag exempl. van Phalaris arundinacea. 

 De bladen zijn slap, smal, overhangend en zijn evenals de 

 geheele plant heldergroen van kleur. Zij vormt niet zulke 

 dichte zoden als Dact. glomerata^ vormt integendeel tot 

 1 d.M. lange uitloopers. Ook de pluim wijkt sterk af. De 

 pluimtakken zijn n.1. lang, en hangen aan den top over. 

 Het onderste deel is onvertakt en kaal, niet met aartjes 

 bezet. De aartjes zijn niet als bij Dact. glomerata in kluwens 

 samengetrokken, maar meer langs de stoeltjes geplaatst, 

 zoodat elk deel afzonderlijk sterk op een aar gelijkt. De 

 kelkkafjes zijn kaal, vliezig en bij robuste exemplaren öeic?e 

 3-nervig. Ook de kroonkafjes zijn kaal en op den rug iets 

 ruw. De exemplaren in ons herbarium hebben 3 — 5 bloe- 

 mige aartjes. 



Deze vondst sluit uitstekend aan bij het tot nog toe 

 bekende verspreidingsgebied (mergelgrond, zonnige heuvels). 

 W. Rusland tot Westphalen. De plant is eerst in 1899 

 als afzonderlijke soort beschreven na uitgebreide cultuur- 

 proeven in den botanischen tuin te Berlijn. Gemakkelijk 

 kan ze verwisseld worden met den schaduwvorm van Dact. 



