8'i 



Agrostis alba wordt aangezien. Zijn de bloemen te rijp, 

 dan kan men ze herkennen aan den vlek op de kroonkafjes. 

 Bovendien zijn de pluimtakken vrij lang en dun en dragen 

 ieder slechts één of enkele aartjes. („Kümmerformen" van 

 Agrostis-soovten hebben daarentegen zeer korte pluimtakken, 

 waardoor de pluim sterk samengetrokken is; de kelkkafjes 

 zijn veel spitser en wijken meestal sterk uiteen; de kroon- 

 kafjes zijn kleiner). Dergelijke vormen vindt men in A. u. 

 G. Synopsis pag. 418 onder effiisa /? depaiipe7'ata A. u. G.). 



Poa annua L. 



Opvallend weinig varieert deze plant in haar bloeiende 

 deelen. In Prod. Ed. I vindt men een var. villosa, waarbij 

 de kroonkafies een behaarden randen middennerf vertoonen. 

 Voor zoover wij waarnamen zijn de kroonkafjes zelden 

 geheel kaal, meestal aan den rand iets behaard. Ook de 

 onderscheiding naar de kleur (« virkUs Lej. met groene en 

 (i picta Beek met violette aartjes) is wel in een herbarium, 

 maar niet in de natuur door te voeren. Alleen in habitus 

 vertoont de plant veel verscheidenheid. Als standplaats vor- 

 men, die echter door allerlei overgangen verbonden zijn, 

 onderscheidt men: 



B. aqiiatica Aschs. Stengels zeer lang, evenals de bladen 



teer en slap. Pluim zeer los. 



Groeit in 't water of op zeer moerassige plaatsen. 



C. reidtans Hauskn. Stengels sterk vertakt, neerliggend, 



aan de knoopen wortelend. 

 Groeit op vochtigen zandgrond. Vooral op op- 

 gespoten terreinen om Rotterdam is dit de 

 gewone vorm. 



D. j^ciiiciflora Fick. Stengels rechtopstaand, laag. Bladen zeer 



smal. Pluim met 1-4 dunne takjes die 1 of 



enkele 1 — 3 bloemige aartjes dragen. 



Groeit op droge, dorre plaatsen, tusschen steenen. 



