48 



duinpan, begrenzen zijn hooger en vertoonen nog meer dan 

 de lagere duinen een op de voorgrond tredende Psamma- 

 Corynephorus vegetatie, op sommige plaatsen door Elymus 

 arenaria vervangen. 



Tusschen die hoogere duinen bevinden zich duinpannen 

 van de bekende komvorm, veel minder uitgestrekt dan de 

 groote duinvalleien en ook hoogere gelegen; daar is Salix 

 reyens overheerschend met Hippophaë rhamnoides, Pirola, 

 Galamagrostis epigeios en Carex, 



Wanneer wij de groote duinvalleien nader gaan bestudeeren 

 en wij willen trachten uit te maken tot welk vegetatie- 

 type de plantengroei daar behoort, dan blijkt ook al uit 

 wat ik reeds heb opgenoemd dat we reeds op het eerste 

 gezicht zien een heide-vegetatie voor ons te hebben; bij 

 nadere vergelijking van de aldaar voorkomende planten 

 met de verschillende typen van heide-vegetatie zooals ze 

 door Graebner, in „Die Heide Norddeutschlands" (1901) 

 (deel V. van En gier und Drude Vegetation der Erde) zijn 

 onderscheiden, komen wij tot de conclusie, dat een groot 

 aantal charakteristieke planten van verschillende heidefor- 

 maties hier op Terschelling groeien en wel in zoo'n over- 

 groote hoeveelheid dat ze hier ook werkelijk het aspect 

 van de vegetatie bepalen. 



Nu is het mij tot nog toe vrijwel onmogelijk geweest de 

 verschillende heidetypen van Graebner alleen uit zijn 

 boek scherp van elkander te onderscheiden en uit elkander 

 te houden, wat hem trouwens naar mijne meening zelf 

 ook nog niet gelukt is. Graebner noemt o.a. Callunaheide, 

 Tetralixheide, Empetrumheide en heidemoeras; en wij zien 

 dat in de Terschellinger duinpannen al deze vier vormen 

 in typische vertegenwoordigers aanwezig zijn. 



Van de Callunaheide noem ik: Calluna vulgaris^ Carex 

 arenaria, Ewtpetrum nigriim, Salix repens, Anthoxanthum 

 odoratmn, Pirola, Erica tetralix, Galium verum, Jasione 



