70 



opgegeven vinden: K. cristata. 't Is nu merkwaardig, de 

 beschrijving, die Oudemans geeft, eens te lezen, want 

 daaruit blijkt reeds de verregaande verwarring, die tot 

 voor kort in dit geslacht geheerscht heeft. Men vindt op 

 pag. 477 deel III: „Deze groeit op drogen zonnigen zand- 

 grond en in onze duinen vrij algemeen, en vormt dichte, 

 overblijvende zoden, waaruit zachtharige, naakte bloem- 

 stengels van 2 — 5 dM. zich verheffen. De bladen zijn 

 vlak, doch zeer smal, stijf, ruw, langs de randen van 

 lange wimpers voorzien, en alleen aan den omtrek der 

 zoden wat buigzamer en zachtharig", enz. Genoeg om te 

 doen zien, dat hij Koeleria albescens D.C. bedoelt (het- 

 geen ook wel blijkt uit zijn exemplaren in het Vereenigings- 

 herbarium aanwezig), maar kenmerken van 2 soorten door- 

 één opnoemt. 



Later zond de Hr. H. Heukels eenige Koeleria' s naar 

 Prof. Aschersonen deze determineerde ze als K. albescens 

 D.C. Sinds dien tijd vindt men in H.'s flora K. albescens 

 en cristata naast elkaar maar met beschrijvingen, waaruit 

 wij tenminste nooit wijs geworden zijn en tevens met de 

 bijvoeging, dat K. cristata „waarschijnlijk alleen aange- 

 voerd' voorkwam. Nu is die verwarring een tot voor 

 kort in alle flora's voorkomend verschijnsel geweest. 

 K. cristata was een collectiefsoort, „ein Monstrum", die 

 langen tijd het dieper doordringen in de studie van het 

 geslacht Koeleria onmogelijk heeft gemaakt. Eenige auteurs 

 brachten alle overblijvende soorten tot K. cristata, alle 

 eenjarige tot K. phleoides, pubescens en hispida (bijv. 

 Korshinsky in zijn flora van Oost-Rusland, die zelfs 

 geen enkelen vorm onderscheidt niettegenstaande dat ge- 

 bied zeer rijk is aan Koeleria soorten). Nog verder ging 

 bijv. Pohl, die zelfs K. phleoides tot K. cristata bracht 

 en dus het voorbeeld van Schrank met zijn alle Euro- 

 peesche soorten van het geslacht Orobanche omvattende 

 O. polymorpha, volgde. Natuurlijk staan daar tegenover 



