11 



nu de onderste halminternodiën zeer kort en geen dui- 

 delijke rhizomen ontwikkeld, dan ontstaan zeer dichte 

 zoden. Groeien echter de soorten in losse humus of in 

 los zand, dan beginnen de internodiën uit te groeien, 

 ze verlengen zich en maken den indruk van uitloopers. 

 Dit geschiedt o. a. veel bij K. albescens. Vele flora's (o. a. 

 Ascherson en Graebner, Heukels) geven dan ook op 

 „wortelstok met uitloopers". Maar reeds Buchenau 

 heeft opgemerkt, dat wij hier niet met echte uitloopers 

 te doen hebben (vgl. zijn opstel in de Abh. Nat. Ver. 

 Bremen 1901). Hij nam o. a. op het eiland Just waar, 

 hoe de internodiën zich begonnen te strekken, nadat de 

 groeiplaats met zand bedekt was, om daardoor de blad- 

 rozetten boven de nieuwe bodemoppervlakte te verheffen. 

 Had nu de groeiplaats der plant een ongeveer horizontale 

 oppervlakte, dan namen deze gestrekte leden natuurlijk 

 een verticale richting aan, maar groeiden ze bijv. op een 

 duinhelling, dan ontwikkelden ze zich schuin en zelfs 

 horizontaal, zoodat ze veel op echte uitloopers geleken. 

 Dergelijke exemplaren vindt in het Vereenigingsherb. o. a. 

 van Overveen leg. Dr. L. Vuyck (als K. cristata) en in 

 ons herbarium onder No. 1419 van 's-Gravenhage en 

 onder No, 7865 van Zandvoort. 



De wijze, waarop de stengelbasis en het in den bodem blij- 

 vende deel der plant gevormd is, blijkt nu voor de systema- 

 tische groepeering der soorten van buitengewoon gewicht. 



De beste kenmerken worden namelijk geleverd door de 

 meest reeds bladsprietlooze scheedenresten, die de basis 

 van de halmen omgeven. De verschillen in vorm en 

 bekleeding bleven door vroegere auteurs onopgemerkt. 

 Eerst Do min maakte er den grondslag van voor de 

 geheele indeeling van het geslacht. Men heeft dan te 

 letten op de dichtheid, breedte, structuur, verweering en 

 de manier waarop de scheeden den stengelvoet omgeven. 



Ofschoon voor ons land tot nog toe van weinig belang , 



