73 



moeten wij eerst de sectie der Bulbosae noemen. De 

 voet der halmen schijnt door de talrijke dicht aaneen- 

 gesloten oude bladscheeden bolvormig verdikt. De 

 scheeden zelf zijn echter niet verdikt, maar door hun 

 eigenaardige plaatsing vormen zij cyhndervormige, eivormige 

 of bolvormige lichamen. Biologisch heeft men hier een 

 „aanpassing" aan Xerophytenstandplaatsen te zien. Tot 

 deze sectie behooren n.l. 6 soorten uit de Middellandsche- 

 Zeeflora, 1 uit Z. Rusland, 2 soorten uit het Hoogge- 

 bergte en 1 soort die door geheel Europa en Azië op 

 zandgronden verbreid is. Alle soorten bewonen dus 

 rotsen, kalkheuvels of zandstreken. De laatste soort 

 K. glauca D C. is tot nog toe in ons land niet aange- 

 troffen; wel dicht bij onze grenzen en bijv. op het eiland 

 Nordeney. WeUicht is ze dus op onze heidevelden of 

 op de Waddeneilanden aan te treffen. Aan de grauw- 

 groene kleur, de stompe kroonkafjes, maar vooral aan 

 den gezwollen stengelvoet is ze gemakkelijk te herkennen. 



De tweede, ons het meest interesseerende sectie is die 

 der Caespitoseae. De stengelbasis is hier niet door de 

 oude scheeden verdikt. De lijnvormig ovale of korte en 

 breede bladscheeden liggen los tegen den halm aan; 

 daarentegen is de stengelvoet zelf tamelijk sterk ontwikkeld 

 zoodat bijv. gedroogde exemplaren van de Limburgsche 

 krijtheuvels nauwkeurig onderzocht moeten worden, daar 

 hun stengelbasis vrij sterk aan een uit de sectie der 

 Bulbosae herinnert. Volgens D o m i n vervezelen de oude 

 bladscheeden in de geheele sectie der Caespitoseae niet. 

 Het is ons dan echter niet geheel duidelijk wat hij onder 

 vervezelen verstaat, daar wij zoowel van K. albescens 

 als van K. gracilis exemplaren bezitten, waarbij de oude 

 scheeden bijna geheel in vezels zijn opgelost. 



De drie in ons land waargenomen soorten behooren nu 

 tot de tribus der Cristatae met de volgende kenmerken: 

 oude scheeden gewoonlijk meer of min verweerd, aartjes 



