79 



f. hirsuta. 



Alle of minstens de onderste en middelste scheeden meer 

 of minder dicht ruw behaard („hirsutis"), ook de blad- 

 sprieten behaard. 



f. aristulata. 



Kroonkafjes lang toegespitst, in een naaldje uitloopend. 

 (Eijs-Wittem, Vaals, Wij Ir e). 



ƒ. co lo rata. 



Kelk en kroonkafjes intens violet gekleurd. 



(Wij vonden in 1912 op den Eyserberg eenige dergelijke 

 exemplaren. Bij het drogen is de violette kleur iets verdwenen.) 



ƒ. humilis. 



Stengels laag, met de pluim mede circa 20^ — 25 cM. 

 hoog, overigens even als het type robust, bladen vlak, 

 breed en kaal, ligula soms iets langer, bovenste stengel- 

 blad de pluim omhullend. (Dergelijke exempl. vonden 

 wij eenige malen. Alleen het bovenste stengelblad om- 

 hulde de pluim niet. Opvallend bij deze kleine exempL 

 zijn de groote aartjes.) 

 • ƒ. vivipara, 



aartjes vivipariseerend. 



i^. subvar. nemoralis. 



Stengels iets minder hoog, bladen dikwijls langer, ge- 

 deeltelijk smaller, evenals de scheeden sterker behaard; 

 de pluim zeer los, overal onderbroken, pluimtakken lang 

 en met dunne steel, aartjes kleiner. 



Deze subvar. wordt gewoonlijk als K. cristata var. 

 interrupta Schur. aangeduid, (vgl. Aschs. en Graebn. 

 Synopsis II pag. 358j terwijl ze het meest overeenkomt 

 met K. cristata, {"^ nemoralis Celak (vgl. Rouy, Flore de 

 France die overigens van Domin's Monografie geen 

 notitie heeft genomen en bijna geheel op Aschs. en 

 Graebner's Synopsis steunt.) Nu is gebleken dat de 

 origineele exemplaren uit Schur's herbarium typische 

 K. pyramidata zijn. Ook Schur's diagnose geeft aan 

 „spiculis maximus". Deze subvar. is blijkbaar een scha- 



