94 



zijn de meeste planten veel forscher en vallen dadelijk in 

 het oog door haar grijze kleur. 



De var. angiocarpus (Murb. pro spec.) Celak. onder- 

 scheidt zich doordat de vruchtkleppen hier met de vrucht 

 vergroeid zijn '). Het eigenaardige feit doet zich voor, 

 dat men meer dan een eeuw lang in Z. Europa deze var. 

 voor de typische R. acetosella heeft gehouden. Reeds 

 Campdera schrijft in zijn Monographie (1819) op pag. 

 42, als hij het heeft over de „sépales internes": „Ceux-ci^ 

 „également persistans, sont libres. Le R. Acetosella fait 

 „seul jusqu' a présent exception a eet égard; les sépales 

 „internes sont souvent intimement soudés avec le cariopse: 

 „les autres expèces de ce groupe se trouvent vraisembla- 

 „blement dans le même cas." 



Boissier in zijn Flora orientalis geeft bij R. Acetosella 

 o. a. „Valvis internis cum achenio aequilongo arcte connatis." 



Uit deze beide citaten blijkt, dat de var. angiocarpus 

 in Frankrijk en Z. -Europa algemeen moet zijn. Het is 

 dus geen wonder, dat Balansa de bij ons zoo algemeene 

 vorm, waarbij de vruchtkleppen geheel vrij zijn, als een. 

 aparte soort gaat beschrijven (1854) en o.a. zegt: „R. ace- 

 „toselloïdes Balansa se distingue facilement du R. acetosella 

 „par les trois divisions intérieures du périgone un peu plus 

 „longues que Takene et n'ayant aucune adhérence avec 

 „lui." Volgens Balansa zou zijn R. acetoselloïdes (dus 

 onze gewone R. acetosella) voorkomen in Klein- Azië, 

 Z, -Europa en misschien ook in Frankrijk.-) (Volgens Mur- 

 beek — in Lunds Univ. Arsskrift Band 35 Afd. 2 N. 3 

 pag. 13 . — komt in het Herb. de France du Muséum 

 de Paris maar één enkel ex. van de gewone R. acetosella L. 

 voor; en ontbreekt deze geheel in Spanje). 



^ Dit blijkt dadelijk door de vruchtjes tusschen de vingers te wrijven. 

 -) Wij begrijpen niet, waarom A. en G. haar synoniem noemen met 

 de var. multifidus. 



