103 



p. 42 tot de conclusie, dat het juist R. domesticus en 

 niet R. Patientia is, maar 1*^. heeft hij alleen vergeleken 

 met de diagnose van R. domesticus , en geen ex. daarvan 

 gezien; 2^\ heeft een der kleppen een knobbel; 3^. is er 

 de aanteekening bij: „fol. raduaha ovata et subcordata"; 

 4'\ is het eenige, nog in tweeën gebroken blad, dun; 

 5'\ bovendien kan men in een pastorietuin (het etiket 

 geeft in, en niet achter, zooals de Bruyn zegt) eerder 

 R.PaiientiaddinR.domesticusvev^3iC\it^r\. Reeds Dr. Vuyck 

 twijfelde in den Prodromus aan de determinatie als domes- 

 ticus, te oordeelen naar zijn ? 



Dat R. domesticus Hartm. een hybride zou zijn 

 {R. aquaticus X crispus) , gelooven wij niet. De als R. con- 

 spersus Hartm. (zie den Prodr. Ed. II p. 1492) be- 

 schouwde ex. zijn vormen van R. crispus ■ obtusifolius , 

 zooals de Bruyn reeds vermoedde; evenals de op dezelfde 

 pag. genoemde R. laevigatus Fries. 



Rumex hydrolapathum Huds» 



Aan deze algemeene soort is ten onzent weinig aan- 

 dacht geschonken; in het Herb. N. B. V. komen, in 

 vergelijking met andere Rumices, weinig ex. voor. Ook 

 van bastaarden in ons land, anders dan met R. aquaticus L., 

 is niets bekend. 



Een eigenaardig ex. lag in herb. N. B. V. „In de 

 slooten te Hatert bij Nijmegen , September, Abele ven." 

 Het bestond uit 3 stukken: 1*^. een wortelblad, in den 

 voet versmald; T\ een tak met jonge vruchten, maar de 

 bladen daaraan zijn iets hartvormig en breeder dan ge- 

 woonlijk; 3". een tak rijpe vruchten, met hier en daar 

 een begin van tanden. Het is helaas niet meer uit te 

 maken, of alles van één plant afkomstig is. Een bijzonder 

 ex. bevond zich in het Rijksherb. als R. Hydrolapathum 

 var. minus v. Hall. Het grootste blad van dit plantje 



