105 



De typische R. maritimus L. nu is fm. conferta macro- 

 donta ^); R. limosus Thuill is fm. conferta microdonta en 

 R. palustris Sm. is fm. remota microdonta." 



Hoewel het waar is, dat R. limosus en R. palustris be- 

 schreven zijn met korte tanden; deze met afgebroken, gene 

 met samengedrongen bloeiwijzen , verzuimt Haussknecht 

 aan te toonen, dat beide tot R. maritimus en niet tot den 

 bastaard moeten gerekend worden, wat met het oog op 

 de korte diagnosen vrijwel onmogelijk schijnt. 



Hoewel G. F. W. Meyer in 1849 de eerste was, die 

 den bastaard als zoodanig herkende, is het toch Hauss- 

 knecht geweest, die in 1884 (Mitt. Bot. Ver. Thür. III 

 p. 69 en v.v.) den stoot gaf tot nadere onderzoekingen. 

 Op het volgende dient men te letten: De kleur van den 

 bastaard is minder geel, meest geelgroen, de hoogte be- 

 draagt meer dan bij /?. maritimus ; de lange schijntrossen 

 zijn aan den voet meestal afgebroken. De mooiste ver- 

 schillen vindt men echter bij de schijnkransen. Deze 

 hebben bij den bastaard minder bloemen dan bij R. mari- 

 timus; de vruchtsteeltjes zijn korter en dikker, de knobbels 

 grooter, de tanden korter dan bij R. maritimus. Gillot 

 en Parmentier kwamen in Buil. de la Soc. bot. de 

 France XLIV p. 325 (1897) tot hetzelfde resultaat. Zij 

 zeggen o.a. :„.... nous ont fait soupgonner son origine 

 „hybride, hypothese que l'anatomie a pleinement corroborée 

 „et confirmée*" Bovendien telden zij het aantal bloemen 

 in één schijnkrans en kwamen tot een gemiddelde van 

 90 bloemen bij R. maritimus, 42 bij R. palustris en 20 bij 

 /?. conglomeratus. 



Verschillende schrijvers aarzelen, in R. palustris een 

 bastaard te zien, omdat de stamouders vaak niet tegelijk 



^) Van fm. remota macrodonta bezitten wij maar één inlandsch ex. 

 (leg. Kok Ankersmit, Apeldoorn 1899. Herb. J. & W. 8472'. 



