109 



namen haar bijna elk jaar om Rotterdam waar. Tevens 

 viel ons op, dat in den regel de bloeiwijze van dergelijke 

 planten slecht ontwikkeld was. Bijzonder eigenaardig is 

 no. 4915 uit ons herbarium, dat twee stengeltjes had, 

 waarvan bij het eene alles groen was, en de vruchtkleppen 

 flink ontwikkeld waren, terwijl het tweede stengeltje alles 

 rood had, en onontwikkelde vruchtkleppen droeg. 



Aan den vorm purpureus Po ir. moet niet te veel waarde 

 gehecht worden, daar er talrijke tusschenvormen bestaan. 

 Zoo vonden wij op één vindplaats, behalve den vorm 

 purpureus, nog planten, waarbij enkel de bladen rood 

 waren, en de vruchtkleppen groen met flinke tanden, of 

 de vruchtkleppen groen met kleine tanden; of de bladen 

 van boven rood en van onderen groen, of de bladen 

 groen en de vruchtkleppen rood, enz. 



Tot slot wijzen wij hier op een door L. Geysenheyner 

 in „Aus der Heimat" 21 (1908) p. 6 — 12 beschreven ver- 

 groening van deze Rumex, die heel interressant is, en 

 misschien door bladluizen is veroorzaakt. Vergroeningen 

 van Rumices behooren, ook buiten ons land, tot de groote 

 zeldzaamheden. 



Rumex odontocarpus Sandor* 



De ontdekking van deze soort danken wij aan den heer 

 J. Th. Henrard, die het eerst in 1912 eenige adventief 

 Rumices uit Gorinchem als zoodanig determineerde. Nu 

 bleek ons, dat wij de plant reeds in ons herbarium hadden 

 van twee plaatsen in den Boschpolder te Rotterdam, 1910 

 en 1911 (Herb. J. en W. no. 4910 en 6142). Ze lagen 

 onder R. crispus obtusifolius , waarmede deze soort veel 

 overeenkomst heeft, zooals ook in Koch Ed. III p. 2235 

 wordt aangegeven. (Wel heet deze soort daar R. steno- 

 phyllus Led eb., maar uit de synoniemen blijkt, dat onze 

 plant daar bedoeld is). Het verschil met R. crispus X 



