111 



Wijlen Kok Ankersmit cultiveerde de plant in 1881 en 

 bij een ex. in ons herbarium schreef hij: „Ook in 1881 

 gevonden bij den tol te Vaassen." Jammer genoeg is 

 van die vindplaats geen ex. bewaard gebleven. (Zie 

 Prodr. Fl. Bot. Ed. II p. 1487, waar echter niet duidelijk 

 uitkomt, dat het gekweekte ex. R. pulcher L. is.) 



In 1906 vonden wij een tweetal slechte ex. tusschen 

 een aantal adventiefplanten (Herb. }. en W. 2185 op 

 1 Sept. en no. 2184 op 20 Oct.) op opgespoten grond 

 aan den Maashaven te Rotterdam. 



Ondanks den laten tijd waren er bijna geen rijpe 

 vruchtjes. Op 4 Augs. 1910 vond B. H. Danser een 

 ex. op opgespoten grond te Rotterdam bij den Varken- 

 oordschen Dijk. Wij zelf vonden nog een ex. op opge- 

 spoten grond in den Boschpolder te Rotterdam op 8 Juni 

 1911 (Herb. J. en W. 6170) en eenige ex. in Augs. 1913 

 aangevoerd te Wormerveer, terwijl J. Th. Henrard een 

 ex. te Amsterdam vond. 



Geen der „inlandsche" ex. heeft de typische vioolvor- 

 mige wortelbladen; de plant is echter genoegzaam te 

 kennen aan de ver van elkaar staande onderste schijn- 

 kransen, die bijna alle een schutblad hebben, en aan de 

 vruchtkleppen, waarbij de nerven zeer duidelijk voor den 

 dag treden (Haussknecht noemt ze: „stark netzartig- 

 wabig gerippt"), terwijl bovendien de knobbels zeer vaak 

 eigenaardig ingesnoerd zijn. Het aantal en de lengte der 

 tanden is zeer variabel; ook de bladvorm en de vertak- 

 king wisselen sterk. Geen wonder, dat er een groot 

 aantal variëteiten en vormen zijn onderscheiden, maar 

 het is zeer lastig, onze „inlandsche" ex. tot een bepaalden 

 vorm te brengen. Alleen het ex. Herb. J. en W. 6170 

 komt vrijwel overeen met de var. divaricatus M. et K. 

 in A. en G.; terwijl het door B. H. Danser gevonden 

 ex., waarvan wij later eenige gekweekte exemplaren ont- 

 vingen, o.i. behoort tot R. dentatus L. , waarvan A. en G. 



