123 



(= R. maximus X Hydrolapathum v. Bastelaer) maar 

 het verschil met C. subhydrolapathum is in Asch. en 

 G r. niet duidelijk. 



Voordat Asch. en Gr. verschenen was, zagen wij het 

 herbariummateriaal van de Ned. Bot. Ver. eens door, 

 en vonden daar van A. subaquaticus Schatz ex. van 

 Zwijndrecht, terwijl wij zelf de plant waarnamen bij 

 Rotterdam en Henrard ze bij Gorinchem vond. 



Van B. intermedius Schatz (^ R. maximus Schreb) 

 lagen er ex. van Dordrecht, terwijl wij ze ook bij Rotterdam 

 waarnamen; en eveneens lag daar een merkwaardig ex. 

 van de Bruyn, in Aug. 1851 aan den Noorderdijk bij 

 Dordrecht verzameld, welk ex. door ons als fm. C. 

 subhydrolapathum J. en W. beschreven werd in: des 

 Tombe: Verzeichniss der neuen und bemerkenswerthen 

 Gefasspflanzen , welche in den Niederlanden 1901^ — 1910 

 gefunden wurden. Pag. 50 (aldaar drukfout: Hydrolapathum 

 inplaats: subhydrolapathum). 



Er lagen twee vellen, op het eene was een vruchttak 

 met 1 blad; op het andere 2 bladeren. Twee wortel- 

 bladen zijn niet hartvormig, maar afgerond, een onderste 

 stengelblad (los) is wel hartvormig. De vruchten zijn 

 geheel als bij R. hydrolapathum, met drie knabbels, 

 waarvan meest één iets grooter dan de beide andere, 

 maar alle zaadjes zijn loos, wat schitterend bleek bij ver- 

 gelijking met zaadjes van R. hydrolapathum in dienzelfden 

 tijd verzameld. 



Een dergelijk ex. met eveneens looze vruchtjes ver- 

 zamelde A. W. Kloos in 1913 ook bij Dordrecht. 



Het ex. van Hugo de Vries in het Herb. N. B. V. 

 van den Haag is wegens het gemis van maar eenigszins 

 rijpe vruchten niet te determineeren , temeer waar de 

 bladvorm buitengewoon vreemd is; er is een hartvormig 

 blad van 60 bij 17 cM. ; een tweede hartvormig van 

 50 cM. lengte, en een derde blad, dat ook 50 cM. lang 



