157 



vormig aan een lange, onvertakte, zelden pluimvormig ver- 

 takte spil (niet vingervormig) gezeten. 



B. erucaeformis komt alleen in Zuidoost-Europa in het 

 wild voor, doch is bij ons, evenals op verschillende 

 plaatsen in Duitschland, aangevoerd gevonden. Zoo is 

 zij bij Rotterdam in 1911 door W. H. Wachter en 

 P. Jansen (hiervan stamt het in het Ver. herb. toege- 

 voegde ex.) en in 1909 door }. Th. Henrard aan den 

 Rijnoever te Arnhem gevonden. 



17. Lagurus ovatus L. is een sierplant uit Zuid- Europa. 

 In het Ver. herb. is reeds een ex. aanwezig door W. H. 

 Wachter en P. Jansen te Apeldoorn gevonden en in 

 1904 aan het Herb. afgestaan. Nu is een ex. bijgevoegd, 

 dat in 1910 door L. Dorsman te Noordwijk, verwil- 

 derd, is gevonden. De bloeiwijze is hier een dichte, 

 breede ronde aarpluim met smalle kelkkafjes, die tot aan 

 den top met tot 2 mM. lange, zijdeachtige haren bezet 

 zijn, terwijl het onderste kroonkafje in 2 spitsen uitloopt 

 en ook een circa 2 cM. lange naald draagt. 



18. Briza maxima L. , die zich van ons gewone trilgras 

 onderscheidt door de veel grootere aartjes, door de lan- 

 cetvormige tongetjes en de iets ruwe pluimtakken, is door 

 L. Dorsman in 1910 bij Noordwijk gevonden. Dit ex. 

 komt nu in het Ver. herb. Daar deze plant in Zuid- 

 Europa in het gebied der Middellandsche Zee thuis hoort, 

 moet zij bij Noordwijk, evenals no. 17, wel verwilderd 

 zijn. Zij wordt n.1. veel gekweekt voor de droge bouketten. 



19. Eragrostis major Host. {E, megastachya Link). 

 Het geslacht Eragrostis behoort tot de groep der 



Eragrostiinae , welke zich o.a. van de Poïnae, waartoe 

 o.a. Poa, Sclerochloa en Dactylis behooren, onderscheidt 

 door den spiraalvormigen stand der pluimtakken en door- 

 dat de aarspil niet bros is en niet in leden met de bloemen 

 afvalt, maar blijft staan met de onderste kroonkafjes, terwijl 

 vruchten met de bovenste afvallen. E. major heeft tot 



