167 



drie inlandsche soorten konden gebracht worden en waar- 

 van hij de mogehjkheid opperde, dat het welHcht bastaarden 

 waren. Na de planten gezien te hebben, kon ik niet 

 anders dan mij bij deze meening aansluiten, vooral na 

 vergelijking der beide exemplaren met materiaal uit mijn 

 eigen herbarium, uit het Herbarium der Nederlandsche 

 Botanische Vereeniging en uit 's Rijks Herbarium. 



Voor zoover men uit den algemeenen habitus met vol- 

 doende waarschijnlijkheid tot de bastaardnatuur van een 

 plant besluiten kan , kunnen deze twee planten niet anders 

 zijn dan bastaarden van Drosera rotundifolia en Drosera 

 anglica. De bastaard dezer beide soorten, reeds ongeveer 

 een eeuw geleden door Schiede^) als Drosera rotundi- 

 [olio- anglica beschreven, komt in Koch's Synopsis als 

 Drosera longifolia ,3. obovata voor -), en wordt door 

 Mertens en Koch onder den naam Drosera obovata 

 aangeduid '^). De scherpe diagnose der laatste twee autoren 

 luidt 1. c. als volgt. 



„Drosera obovata M. et K. Verkehrt-eyrundblattriger 

 Sonnentau. 



Die Blatter verkehrt-eyrund; die Schafte aufrecht, 

 3 mal langer als die Blatter; die Nar ben verkehrt-eyrund, 

 ausgerandet. 



Unterscheidet sich von D. rotundifolia, der sie am 

 nachsten steht, durch verkehrt-eyrunde , nach der Basis 

 allmalig keilförmig verlaufende Blatter, (sie sind 3'^' breit, 

 und ungefahr 6"' lang, am Ende rund, und von da allmalig 

 nach dem Blattstiele verschmalert, der nur mit wenigen 

 Haaren besetzt ist,) und durch die Gestalt der Narbe; 

 von D. anglica durch diese Gestalt der Narbe und durch 



^) Schiede, De pi. hybrid., p. 69. 



-) Koch, Synopsis florae germanicae et helveticae etc. Ed. secunda. 

 Pars prima, p. 97. 



") ]. C. Röhlings, Deutschlands Flora. Bearbeitet von F. C. Mertens 

 und W. D. ]. Koch, II, p. 502, 503. 



