99 



toe, en meestal ook het aantal doorschijnende puntjes 

 op de bladeren af. 



Ten slotte is H. perforatum gekenmerkt door doos- 

 vruchten voorzien van hoogstens drie strepen en van 

 onregelmatig geplaatste blaasjes. Bij de andere soorten 

 zijn zij fijner en meer gestreept. H. Desetangsii is ge- 

 kenmerkt door weelderigen groei, rijke vertakking en 

 losse bloeiwijze. H. maculatum door dichte, armbloemige 

 bloeiwijze. 



De lengteverhoudingen van kelk en kroon zijn ver- 

 anderlijk naar de standplaats. 



Wanneer men thans materiaal bekijkt treden eenige 

 vormen in grooter aantal op ; in sommige gevallen is 

 het echter zeer moeilijk te beslissen waartoe een plant 

 behoort. 



H. perforatum microphyllum wijkt zeer duidelijk af door 

 korte blaadjes, hoogstens 10 mm. Het eenige Neder- 

 landsche exemplaar is in Beek b. Nijmegen door O u d e- 

 mans 1868 (h. N. B. V., det. v. S.) op lössleem 

 aangetroffen. Wat als var. microphyllum D, C. in Prodr. 

 Ie ed. vermeld werd, behoort tot de smalbladige vormen, 

 welke door Vuyck in de 2e ed. standplaatsvormen 

 worden genoemd. Dit moet echter niet op dit ras slaan, 

 dat ook in de geheele habitus afwijkend is. 



H. Desetónpsn wordt door Fröhlich als maculatum 

 X perforatum beschouwd ; door Rouy en Foucauld 

 echter als ondersoort van H. acutum, waarschijnlijk omdat 

 bij beide soorten de vierkante stengel met een spitsbla- 

 digen kelk samengaat. Zoo weten zij dan ook H. quan- 

 drang ulo- acutum nauwelijks van Desetangsii te scheiden. 

 Deze laatste lijkt nu echter met acutum slechts weinig 

 verwant. Vooral gering zijn haar verschillen met H. 

 ohtusiusculum welke beide C r é p i n dan ook verwart. 



H. eumaculatum lijkt mij hier te lande slechts zeer zeld- 

 zaam, misschien alleen subcentreuroop. ; Crép in noemt 



