116 



da oft verschleppt." Crépin (Manuel de la Fl. de 

 Belg. 83) ; „cultivé ou introduit dans une fouie de 

 localités et devenu comme indigène dans certains lieux". 

 En nu Ascherson u. Graebner (Synopsis VI 2. 

 284) ! Deze geven als gebied der wilde plant, behalve 

 Engeland, Frankrijk, Iberië e.a. op: België, Holland; 

 Kleef, Westfalen en Hannover oostelijk tot Osnabrück. 

 En voor het gebied van alleen verwilderde planten: 

 N. W. duitsche laagvlakte en nabijheid van de Oost- 

 zee-kust. 



M. i. hebben A. en Gr. daarmede een stap voorwaarts 

 gedaan in de kennis omtrent de oorspronkelijke ver- 

 spreiding dezer plant. Gaarne stel ik een groot deel 

 der Nederlandsche planten vast op verwildering, doch 

 uitsluitend verwilderd zijn, dunkt mij, slechts alle planten 

 in het Baltische district ; dat beteekent dus die planten 

 welke voorkomen ongeveer benoorden de Overijselsche 

 Vecht, welke lijn weer aansluit bij de zuidgrens der 

 N, W. duitsche laagvlakte (B u c h e n a u). Mijn ver- 

 onderstelling berust natuurlijk niet op zekerheid doch 

 zij lijkt mij aannemelijker dan die waarbij alle planten 

 als verwilderd beschouwd worden. Haar aldus getrokken 

 grens is een juiste klimaatgrens en men behoeft haar 

 dan ook niet meer als subspontane plant van de leem- 

 heide te beschouwen, wat iemand die deze vegetatie 

 heeft kunnen bewonderen niet licht kan doen. Hare 

 verspreidingsmogelijkheden in nog geen twee eeuwen 

 zijn onvoldoende om een dergelijke verbreiding te 

 wettigen. 

 Sarothamnus scoparius (L.) Wimm. ex Koch. Deze is 

 in de hoogere diluviale streken algemeen l ; PI. ; Pr. ; 

 Daalhuizerweg v. S. (h) ; Rosendaal 1890 Ogt. (h. L. 

 B.!); Steenen Tafel 1905 Kleinh. (h!). Karakterplant 

 van de spoorwegflora, vooral in het diluviale gebied, 

 echter ook tot op de broeklanddijken ! ; ook op uit 



