161 



zeer tenger (c en S), recht (c en s) of iets gebogen 

 (c en S), bloemstelen tot drie maal zo lang als de kelk- 

 slippen (c, s en S), zeer dun, slap (S), kort dicht be- 

 haard (c en s), stekels schaars (c en s), of talrijker (c en S), 

 stekels in de bloeiwijze ongekleurd (S). 



De kelkslippen. Groen, iets glanzend, zeer kort be- 

 haard (c), kort gespitst (s), weinig of niet beklierd (S), 

 tijdens de bloei uitstaande (c en S) ook later (S). 



De bloemblaren. Groot, breed ovaal, soms breed ei- 

 vormig, niet in de nagel versmald (c), vrij sterk ge- 

 plooid (c en S), van achter behaard (s), licht roos- 

 kleurig (s) of wit (c) in sommige jaren klein (s en S) 

 en levendig rood (S) ^). 



De meeldraden. Veelal nauv/eliks zo lang als de 

 stampers (s en S), meestal na de bloei spoedig ver- 

 schrompelend (S), helmknoppen onbehaard (c en S). 



De stampers. Stijlen groen (c en S), vruchtbeginsels 

 kaal (c) soms behaard (s en S). 



De bloembodems. Kaal (c en s). 



De bloeitijd. Eind Mei, Junie (c), duurt dus niet de 

 ganse zomer door evenmin als bij saltuum en Sprengelii. 



1) Dit geval — een afbeelding er van zal verschijnen in de Flora 

 Batava jaarg. 1926 — deed zich voor in het jaar 1920 met zijn vroeg, 

 buitengewoon warm en droog voorjaar, voorafgegaan door een zo goed 

 als vorstloze, zeer zachte winter. De heersende temperatuur, vooraf- 

 gaande aan de bloeitijd, schijnt dus bij deze plant invloed te hebben op 

 de ontwikkeling der rode kleurstof en wel in die zin, dat minder warmte 

 het ontstaan er van tegenwerkt, meerdere die bevordert. 



Hetzelfde verschijnsel nam ik waar bij R. sciaphilus Lange. Focke 

 en Sudre noemen de kleur der bloemen van deze braam wit. Ik 

 trof ze echter in het noorden van ons land — in de andere delen draag 

 ik er minder kennis van — gewoonlik licht rooskleurig aan. In 1924 

 evenwel, na een winter zo streng, dat in de provincie Groningen o. a. 

 zelfs de meeste klimopplanten, de kruinen der oudere italiaanse popu- 

 lieren, met uitzondering der allerhoogste takken, en vele bramen met 

 opgaande loten afvroren, was het aantal witte bloemen zeer groot. 



