51 



heeft om dit vraagstuk tot oplossing te brengen, geven 

 hierop, zooals hij uitvoerig aantoonde, dan ook in het 

 geheel geen antwoord. De reden, dat men dit niet reeds 

 lang algemeen erkend heeft, ligt z.i. voornamelijk daarin, 

 dat men tot dusverre vrij algemeen in de reageerende 

 organen een regulatorisch centraalorgaan aannam. De 

 invoering van dezen factor, van wiens werkingswijze men 

 zich geen bepaalde voorstelling vormde, maakte, dat som- 

 mige begrippen, waaronder ook het begrip richting, een 

 eenigszins mystische beteekenis kregen. Stelt men zich 

 echter op het standpunt, dat het reageerende orgaan op- 

 gebouwd is uit een groot aantal zelfstandig reageerende 

 onderdeelen, dan heeft men met dergelijke duisterheden 

 niet te maken. De kromming moet dan het resultaat zijn 

 van een zeer groot aantal gelijksoortige reacties, die zich 

 ieder op een zeer beperkt gebied afspelen en die ieder 

 afhankelijk zijn van de intensiteit, die in dat beperkte 

 gebied aangetroffen wordt. Het blijft dan alleen nog de 

 vraag, of de lichtrichting voor deze reactie-tjes van be- 

 teekenis zou kunnen zijn, doordat lichtbundels van bepaalde 

 richting daarbij een hoofdrol zouden kunnen spelen. Recht- 

 streeks zou dit het geval zijn, indien ze tot stand kwamen, 

 doordat het licht in de onsymmetrische protoplasmalagen 

 door den lichtdruk moleculen of grootere deeltjes zou 

 verplaatsen. Of dit zoo is, zal voorloopig nog wel niet 

 uitgemaakt kunnen worden. Indirect zou ze van beteekenis 

 kunnen zijn, indien de reacties zich afspeelden in orgaantjes 

 in den trant van de door Haberlandt uitgedachte licht- 

 zintuigjes, wat in het algemeen wel niet het geval zal zijn. 

 De Heer J. P. Bannier spreekt daarna over: 

 Apogamie bij sommige ondersoorten van Erophila 

 verna* 



Kruisingsproeven tusschen eenige inheemsche elementaire 

 soorten van Erophila verna, aangevangen door Dr. J. 

 P. Lotsy en voortgezet door spreker, gaven als resultaat 



