67 



eenige publicatie mocht doen verschijnen, een overdruk 

 daarvan aan den Directeur van gemeld bedrijf, Museum- 

 laan 2, Utrecht, te zenden. 



Voorts namen de vertegenwoordigers op zich bij hun 

 Vereenigingen er op aan te dringen, dat deze gezamenlijk 

 de hulpmiddelen zouden verschaffen, die de bezoekers op 

 het „laboratorium" noodig mochten hebben. De Heer 

 Romyn verklaarde zich bereid deze volgens gezamenlijk, 

 overleg bijeen te brengen. 



Ofschoon ondergeteekende van meening was, dat het 

 Botanisch Station nog over enkele bezittingen beschikte, 

 die wellicht thans weder een nuttig gebruik konden vinden, 

 bleek hem ten slotte, dat de inventaris van dit Station 

 niet meer in ons bezit is, aangezien die in 1918 aan Prof. 

 B 1 a a u w verkocht is. 



Algemeen werd het wenschelijk geacht, dat de gezamen- 

 lijke inventaris ten gebruike zou zijn van de bezoekers, 

 die door bemiddeling van de drie Vereenigingen het 

 Station zouden bezoeken. Ook meende men, dat het in 

 het belang van het behoud van den plas zou zijn, wanneer 

 een stuk grond b.v. dat binnen het omringende fietspad 

 tot verboden terrein zou worden verklaard en als zoodanig 

 worden aangewezen door een tien- of twaalftal bordjes 

 met opschrift : „Natuurmonument. Verboden toegang. 

 Art. 461 Wetboek van Strafrecht." Desverlangd zou op 

 deze borden ook nog het opschrift vermeld kunnen wor- 

 den, dat op de nu reeds aanwezige borden is aangebracht. 



Bovenstaande mededeelingen heb ik aan het Bestuur der 

 Nederlandsche Botanische Vereeniging ter kennis gebracht, 

 dat mij de vereerende taak opdroeg de Vereeniging bij ge- 

 noemde bijeenkomst te vertegenwoordigen ; ik vertrouw dat 

 zoowel het Bestuur als de leden dezer Vereeniging aan de 

 voorgestelde regeling hun goedkeuring zullen willen hechten. 



L. VUYCK. 

 Schalkhaar, 15 Maart 1924. 



