240 



welke betrekking hij reeds voor zijne promotie verkozen 

 had boven die van leeraar, om de meerdere gelegenheid 

 tot het doen van wetenschappelijke onderzoekingen. In 

 het najaar van 1924 begaf hij zich, als slachtoffer der 

 algemeene bezuiniging gevallen en op wachtgeld gesteld, 

 naar Siena in Italië, waar hij bij Prof. Poll ace i dank 

 zij de bemiddeling van den beroemden algoloog de Toni 

 eene assistentsbetrekking gekregen had en vanwaar hij 

 eenige weken geleden, ongerust geworden door de symp- 

 tomen van de ziekte, die hem ten grave zou sleepen, 

 overhaast en reeds zeer verzwakt terugkeerde. 



Zoude ik van Goor als mensch en als wetenschappe- 

 lijk man kort moeten karakteriseeren, ik zoude hem willen 

 aanduiden als een braven kerel van eenigszins kinderlijk 

 naieve natuur en met eene ontzaglijke werkkracht en eene 

 enorme feitenkennis. Zijne werkkracht grensde inderdaad 

 aan het ongelooflijke en ik heb niemand in mijne omgeving 

 ooit zóó zien werken als hij. Trouwens, de lijst zijner 

 geschriften, die hieronder volgen moge, getuigt daarvan. 

 Over zijn geheugen heb ik dikwijls verstomd gestaan en 

 ik kreeg den indruk, dat elk feit, hoe onbeduidend ook, 

 eenmaal tot zijne kennis doorgedrongen, voor altoos tot 

 zijne beschikking bleef staan. Het stelde hem b.v. het 

 laatste jaar in staat, toch al op eenigszins gevorderden 

 leeftijd, nog zóó goed Italiaansch te leeren, dat hij er in 

 kon publiceeren en er voordrachten in kon houden. Wel 

 ieder, die met van Goor in aanraking kwam, heeft het 

 gevoel gekregen, met een door en door rechtschapen 

 mensch te doen te hebben. Typisch voor hem was, wat 

 ik dezer dagen nog hoorde vertellen, dat hij, eenige jaren 

 geleden een voorgevoel van het naderend einde gekregen 

 hebbend, juist hierom niet tot het sluiten van eene levens- 

 verzekering wilde overgaan, dan na van zijn huisdokter 

 de verzekering te hebben gekregen, dat hem met zekerheid 

 niets mankeerde, zoodat hij zich met een gerust geweten 



