136 



de vindplaatsen Vinkeveen 1864 Lac. en Hilversumsche 

 meent 1887, H. d. V. worden opgegeven en de aan- 

 dacht op meer hybriden van C. anglicum gevestigd 

 wordt, is deze bastaard toch in nieuwere Nederlandsche 

 flora's niet opgenomen, en werden ook nooit vondsten 

 van Cirsium bastaarden bekend. Jarenlang heb ik zelf naar 

 bastaarden uitgezien, speciaal naar C. Lacostei, daar ik 

 vaak op terreinen kwam, waar beide stamouders zeer 

 rijkelijk door elkaar groeien. In 1922 vond ik op twee 

 verschillende plaatsen in den Alblasserwaard exemplaren, 

 die, volkomen intermediair tusschen de beide soorten, 

 ongetwijfeld de bedoelde bastaard zijn. 



28. Cichorium pumilum Jacq. (det. Thell.) = C. 

 dwaricatum Schousb. = C. minimum Port. = C. en- 

 diuia V. pumilum Vis. = C. intybus v. divaricatum D. C. 

 „Differt a praecedente (C. intybus L.) radiceannua; foliis 

 glauco-virentibus, caulinis ovato-lanceolatis ovatisve ; capi- 

 tulis terminalibus in apice ramulorum fistulosorum valde 

 incrassatorum, subtubaeformium insidentibus ; involucri 

 phyllis externis ovatis, obtusis, longe ciliatis, eglandulosis, 

 interiora subaequantibus ; acheniis laevibus, pappo 3plo 

 longioribus" (Halacsy 1. c. II p. 178). 



„Plante grêle, rameuse-divariquée dès la base; tiges 

 lisses ; péricline a écailles ciliées, non glanduleuses, les ex- 

 térieures obtuses ; paillettes de l'aigrette lancéolées-aiguës, 

 longues de 1 millim. au moins; feuilles cauHnaires petites, 

 largement auriculées et terminées en pointe aiguë" (Batt. 

 et Trab. 1. c. p. 529). 



Hab. in Lusit., Gall. austr., Sicil.. Neapol., Graec, Aegypto, 

 Barbar., Madera (Wil Ik. et Lang 1. c. p. 205). 



In Beitr. z. Adv. Fl. d. Schw. III Mitt. bot. Mus. Zürich 

 LXXXIII p. 812 schrijft Thellung: („Medit.; wohl die 

 wilde Stammform von C. Endivia L. daher richtiger als 

 C. Endivia ssp. pumilum zu bezeichnen, sofern man nicht 

 mit Rücksicht auf die geringfügige Natur der Unterschiede 



