148 



op vochtige beschaduwde standplaatsen. Op zonnige, droge 

 plaatsen blijven de uitloopers korter en zij worden daar 

 dikker en min of meer houtig. De beharing is soms zoo 

 sterk, dat zij aan V, hirta doet denken. Zij is echter steeds 

 goed kenbaar aan de uitloopers, de rondachtige bladen, 

 de breede kort gewimperde steunbladen en de donkere 

 bloemkleur. Hoewel deze laatste meestal diep violet is, 

 komen ook min of meer zeldzaam andere kleuren voor. 

 Naar aanleiding hiervan onderscheidt Becker: Violen 

 studiën I Bot. Centr. bl. XXVI Abt. III p. 5 (1909). 



var. alba aut. non Bess. Bloem wit, spoor meest min 

 of meer violet aangeloopen. 



var, subcarnea (Jord. pr. sp.) Pari. Bloem vuil 

 rood-violet. 



var. sulfurea (Cariot pr. sp.) R. et F. Bloem zwavel- 

 geel met violette spoor. 



var. lilacina (Rossm. pr. sp.) Wiesb. Bloem lila-achtig» 



var, variegata D. C. Bloem gevlekt. 



V. odorata wordt veel in tuinen en parken en op kerk- 

 hoven gekweekt, ook met gevulde bloemen. Van de 

 bekende vindplaatsen zullen dan ook vele exemplaren 

 beschouwd moeten worden als verwilderde kultuurplanten. 

 Op andere plaatsen evenwel lijkt zij mij echt wild. Zoo 

 b.v. in Zuid-Limburg en in Zeeland. 



Vindplaatsen* 



De in Prodr. p. 186-187 opgegeven determinaties ^) 

 zijn juist, met dien verstande, dat 



Midsland op Terschelling Un. 1886 is V. palustris L. 



Kampen 1849 R. B, is ten deele V. hirta L.. 



Voorst Wtt. is ten deele V. canina L. 



Meerwijk 1882 G. Molengraaff is ten deele V, 

 silvestris Rchb. 



Haagsche bosch V. Z. is ten deele V. Riviniana Rchb» 



1) Vlieland 1873 O. ben ik niet tegen gekomen. 



