157 



bladsteel, naar den top min of meer in franje gedeeld. De 

 bloemen zijn klein, blauw (iets violet-achtig) met smalle 

 omgekeerd-eivormige kroonbladen en een blauwachtige 

 spoor, die tweemaal zoo lang is, als de korte kelkaan- 

 hangsels. De bladen, steunbladen, maar vooral de stengel, 

 bloem- en vruchtstelen en vruchten zijn grijsachtig berijpt 

 door korte, dikke, dicht opeenstaande haren (papillen) %, 

 Bloeitijd: eind Maart— April. 



Op de terreinen waar ik tot nu toe de plant vond, 

 samen met veel V, hirta en V. canina-dunensis en minder 

 V. Riviniana, is zij direct te herkennen door haar klein- 

 heid, donkere kleur en zeer regelmatige spadevormige 

 bladen. In bloei zijn het gewoonlijk kleine rozetjes ; later 

 blijft de plant haar regelmatigen vorm behouden. Vaak 

 maakt zij drie rozetvormig uitgespreide ± 5—6 cm. lange 

 stengels, soms ook vijf. De beharing valt vooral op aan 

 de bloem- en vruchtstelen, als men ze tegen het licht 

 houdt. Aan de oudere planten vallen ook de groote steun- 

 bladen op (fig. 9). 



Toen ik in 1921 de soort in de Wassenaarsche duinen, 

 bij de prise d'eau van de Haagsche waterleiding, verzameld 

 had, bleek dit ook voor Becker een verrassing te zijn. 

 De Hollandsche vindplaats toch, ligt ver van het overigens 

 aaneengesloten verspreidingsgebied. Voor Europa beschrijft 

 Becker dit gebied in Violae Asiaticae et Australenses in 

 Beih. z. Bot. Centralbl. Bnd. XL (1923) Abt. II p. 60, na 

 eerst opgemerkt te hebben, dat V. rupestris een boreal- 

 circumpolaire soort is, als volgt: 



,Jsland (Herb. Kopenh., ohne genauereStandortsangabe, 

 dedit Hornemann; zweifelhaft und unwahrscheinUch) ; 

 auszerdem über den groszten Teil des Erdteiles verhteitet 

 bis zum 70^ lat. bot.; fehlt auf den Faröer, in Grosz- 

 britannien und Irland, Danemark, dem nord-westlichen 

 Deutschland, Belgien, dem westl. und nordwestl. Frankreich, 

 der westlichen und südUchen Halfte der Pyrenaenhalbinsel, 



Nederl. Kruidk. Archief 1923. 1 1 



