170 



lang als de breedte van het steunblad. De bloem doet in 

 grootte en ook min of meer in kleur aan V. silvestris 

 denken ; de spoor is gekleurd en ongeveer driemaal zoo 

 lang als de kelkaanhangsels. 



Het vruchtbeginsel van de voorjaarsbloemen, zoowel als 

 dat der cleistogame zomer- en najaarsbloemen, is kaal ^) 

 maar geen van beide komen tot ontwikkeling, de plant is 

 steriel. Bladen, stengels en bloemstelen vertoonen een 

 beharing, die ook onder de loupe sterk aan die van 

 V. rupestris herinnert, maar onder het mikroskoop blijkt 

 zij uit langere, dunnere en iets meer verspreide haren te 

 bestaan. 



In het algemeen zijn de kenmerken, en is ook de habitus 

 van den bastaard dus vrijwel intermediair tusschen die der 

 beide stamouders. De jonge bloeiende plant maakt het 

 meest den indruk van een buitengewoon groote, grootbladige 

 V. rupestris, waarvan echter de bladen niet zoo regelmatig 

 spade-vormig zijn, en vooral de toegespitste top aan V. 

 Riviniana doet denken. Later lijkt zij meer op V. Riviniana, 

 vooral op f. puhescens, maar de bladvorm is ook dan toch 

 meer spade-vormig, de bladrand is over het middelste 

 derde deel van de bladlengte weinig gebogen, zoodat de 

 bladbreedte daar betrekkelijk weinig verandert; dit geeft 

 de spade-achtige indruk. De steriliteit is het typeerende 

 bastaard-kenmerk. 



Vindplaatsen* 



Bergen 1922 Joh. S. KI o os ; 1923 KL in Herb. Kloos. 



1) In de literatuur vind ik op verschillende plaatsen opgegeven: 

 „Fruchtknoten der Frühlingsblüten kahl, der der Sommerblüten dicht 

 kurzhaarig." Zoowel echter aan het herbariume:iemplaar, dat verzameld 

 is op 28 Aug. 1922, als aan het exemplaar, dat ik 20 Mei 1923 vond 

 en in mijn tuin voortkweekte, en dat nu (6 October 1923) nog vol 

 cleistogame bloemen zit, kan ik niet anders dan volkomen kale vrucht- 

 beginsels vinden. 



