177 



gegroefd is, en tweemaal zoo lang als de kelkaanhangsels. 

 De vrucht is stomp met een klein puntje ter plaatse van 

 den stijl. % Bloeitijd Mei — Juni. 



De soort is bij ons zeer algemeen en uiterst variabel. 

 Wanneer men planten, die op een harden, drogen grond 

 in de volle zon groeien en dan 3 — 6 cm. worden, vergelijkt 

 met exemplaren van vochtigen, beschaduwden, lossen 

 grond, die vooral tusschen hooger opgaande planten en 

 onder heesters tot meer dan 30 cm. hoog kunnen worden, 

 dan zou men nauwelijks gelooven met dezelfde soort te 

 doen te hebben, want ook de bladgrootte, de bladvorm, 

 grootte en kleur van de bloem wijzigen zich dan sterk. 

 Dit is dan ook de oorzaak, dat een groot aantal variëteiten 

 beschreven zijn, zooals var. sabulosa Rchb., var. erice^ 

 torum (Schrad. pr. sp.) Rchb. en var. lucorurn Rchb. 

 Intusschen zijn dit volgens Beek er tamelijk onbeduidende 

 vormen, die uitsluitend als standplaatsvormen beschouwd 

 moeten worden, terwijl ook alle mogelijke tusschenvormen 

 op daartoe geschikte standplaatsen verzameld kunnen 

 worden. Ik heb planten, die volkomen aan de diagnosen 

 van de variëteiten sabulosa en ericetorum beantwoordden, 

 naast elkaar gekweekt in mijn tuin te Dordrecht, en na 

 een jaar waren de planten niet meer van elkaar te onder- 

 scheiden. Hetzelfde is het geval met min of meer lucorurn^ 

 achtige exemplaren (echt typische lucorurn heb ik nog niet 

 kunnen kweeken). 



Geheel anders is het met de Viola canina uit onze duinen, 

 die zich voornamelijk onderscheidt door haar lange, smalle 

 bladen, die aan den voet niet hartvormig zijn, maar wig- 

 vormig in den bladsteel overgaan, terwijl ook de kroon- 

 bladen smaller zijn dan bij de type. Dit is de var. dunensis 

 W. Bckr., die in cultuur vrijwel constant gebleven is 

 (fig. 16). Deze var. is in de duinen zeer algemeen, haar 

 boven omschreven kenmerken komen vooral sterk naar 

 voren, als de plant zich tusschen andere planten (duin- 



