214 



naar de beharing, dan naar den bladvorm, en dan naar 

 de bloemkroon, waardoor we, als we dit alles met namen 

 willen uitdrukken, zoo zoetjes aan gaan terugkeeren naar 

 de tijden van vóór Linnaeus. En zonderling genoeg, bij 

 hun tweeden hoofdvorm, pimpinellifolium, ontbreken die 

 onderscheidingen, hoewel die in ons land evenzoo varieert. 



Als een van de oorzaken der verwarring lijkt ons 

 de zucht om alle vormen te willen rangschikken onder 

 een der twee genoemde, waarbij men nog niet eens een 

 scherp omlijnd beeld van die vormen heeft. Want wat 

 is eigenlijk die vorm pimpinellifolium 1 Deze naam, die 

 afkomstig schijnt van Cavanilles (1787), zal toch wel 

 niet zonder reden gegeven zijn ; maar de meeste flora's 

 zwijgen over den bladvorm en noemen enkel de vlekken 

 op de bloembladen als criterium. Maar die vlekken 

 kunnen ook verschillend zijn. Het meest gewone geval 

 is weliswaar, dat twee der kroonbladen een donkere 

 vlek hebben, die uit dicht bijeen geplaatste zwarte stippels 

 bestaat; maar A. en G. noemen in hun Flora des n. o. d. 

 Flachlandes ook één, 2 of 4 geelachtige tot donkergrijze 

 vlekken op 1 blaadje. 



Vaak vindt men planten, met eender gevlekte bloem- 

 blaadjes en verschillenden bladvorm ; dat ook verschil in 

 grootte der bloemblaadjes niet altijd behoeft samen te 

 gaan met het al of niet gevlekt zijn, ook daarvan kan 

 men voorbeelden verzamelen. 



Wat dus gedaan moet worden, is in de eerste plaats 

 het werk van Cavanilles op te slaan, waarin blijkens 

 de citaten in A. en G. verschillende vormen zijn afgebeeld; 

 daarna moet worden nagegaan, hoe de verspreiding der 

 planten met en zonder vlekken op de kroonbladen is. In 

 Duitschland schijnen de gevlekte planten in verscheidene 

 gedeelten voor te komen, waar de ongevlekte ontbreken. 

 En de W^ever vermeldt voor Zuid-Limburg enkel ge- 

 vlekte ex., terwijl wij konden nagaan, dat in de omgeving 



