215 



van Rotterdam en Amersfoort de ongevlekte bepaald zeld- 

 zaam zijn. 



Verder wil het ons voorkomen, dat er in ons land in 

 de duinen een derde hoofdvorm te vinden zal zijn, n.1. 

 arenarium Jord., volgens A. en G. uit Frankrijk, Spanje 

 en Portugal, Italië en het Balkanschiereiland afkomstig, en 

 blijkbaar in het Noordelijk gebied alleen aangevoerd. Ze 

 behoort tot de ongevlekte planten, met bloemen, die meer 

 wit en bleek zijn, zelden rood. De stengels zijn Hggend, 

 meest sterk verlengd, de bloeiwijzen meest 2 tot 4 bloemig. 



Exemplaren, die ons aan de beschrijving schijnen te 

 voldoen, vonden wij 2 Juni 1918 langs zandige wegen te 

 Oostvoorne en in Augs. 1916 in de duinen bij Santpoort. 

 De bloemen zijn klein, de snavels der vruchten kort. Een 

 dergelijken vorm van pimpipinellifoUum zagen wij te Oud- 

 Leusden bij Amersfoort in een aardappelveld, alleen waren 

 de bloeiwijzen meest 6 bloemig. 



De vorm praecox D. C. kwam, als standplaatsvorm, te 

 Oud-Leusden voor op een zandweg, maar deed zijn naam 

 geen eer aan : wij verzamelden hem in vrij groot aantal 

 17 Aug. 1923. Volgens A. en G. bloeit de plant in het 

 voorjaar of laat in den herfst tot in den winter. De bloem- 

 kroon was ongevlekt; bij de vele planten, die wij die 

 maand onderzochten, vonden wij dit nog maar eens op 

 29 Aug. 1923, ook te Oud-Leusden. 



Orlaya grandiflora Hoff. var. montana Gillot. In 

 Juni 1902 vonden wij een zeer groot ex. op het stations- 

 emplacement te Vlaardingen. Thellung schreef er bij: 

 „var. montana Gillot". Daar we geen diagnose konden 

 vinden, vroegen wij hem er om, en kregen ten antwoord, 

 dat hij wegens uitstedigheid onze vraag uit het hoofd 

 moest beantwoorden: „Ich habe den Namen in einem 

 französischen Exsikkatum gefunden ; vielleicht fand sich 

 ein Zitat dabei. Es ist eine auffallend grosse und kraftige 

 Form, viel höher als die Ackerform". 



