223 



daar de verschillen tusschen Tr. elegans en de hoofdsoort 

 niet altijd even goed opvallen, vooral niet aan onvolkomen 

 exemplaren" (de gewone kwaal in vroegere herbaria!) En 

 Lak o teekende bij zijn ex. van St. PhiHpsland 1890 in 

 herb. N. B. V. aan: „De planten hebben — wat ik ook 

 steeds opmerkte bij exemplaren van andere groeiplaatsen — 

 zoowel van de eene als van de andere soort verschillende 

 kenmerken, 't Komt mij voor, dat ze niet als afzonderlijke 

 soorten mogen genoemd worden". 



Tot heden zagen wij nog geen ex. uit Nederland, die 

 geheel aan de beschrijving voldoen. Wel liggen zulke ex. 

 in 's-Rijks herbarium; o. a. vel 908, 123^ — 620 : entre Lom- 

 bardore et Turin; vel 908, 123^624: Flora etrusca 

 exsiccata, Fior. Giugno, Cigli dei campi intorno S. Maria 

 del Giudice nel Monte pisano, (ex. Herb. Hort. bot. 

 pisani); vel 908, 123 — 604: Flora Galliae et Germaniae 

 exsiccata, 2e Cent. No. 23 Bords des bois sur Ie Muschel- 

 kalk, a trois lieues de Bitche déc. et ree. F. G. Schultz; 

 vel 910, 49—383: In agro Lugdunensi (Lyonnois) et 

 Forensi (Forez) ad vias legit Gay (Herb. Koch) ; vel 910. 

 49—381: Ex Italia a Savio ipso (Herb. Koch). Toch ver- 

 schillen deze ex. onderling vrij veel. 



Wil men een Tr. elegans hebben, die „typisch" kan 

 genoemd worden, dan moet deze voldoen aan het vol- 

 gende : In een kring liggende stengels, die opstijgend zijn 

 aan den top, naar boven zacht behaard, gevuld. Ook de 

 bovenste blaadjes van de stengels omgekeerd-eirond tot 

 bijna rond; vaak aan den top flauw hartvormig en niet 

 puntig. Kleine, dichte bloemhoofdjes met geheel roode 

 bloemen. Peul tweezadig. 



Dat de Wever in zijn lijst VI (Jaarboek 1916 p. 67) 

 de blaadjes van Tr. elegans meer langwerpig noemt dan 

 bij Tr. hybridum, bewijst, dat hij nooit een goede Tr. 

 elegans heek gezien. Gaat men enkel op den bladvorm 

 af, dan is in ons land zoo goed als nooit een Tr. elegans 



