234 



twijfelde ik aan de determinatie. Ik nam het wortelstelsel 

 van de plant mee naar Amsterdam en plantte het daar in 

 mijn tuin. In 1920 ontwikkelde er zich een mooie, groote 

 plant uit, die de kenmerken van dezen bastaard op bijna 

 ideale wijze vertoonde (zie de nummers 4156 en 4157 van 

 mijn herbarium). 



In 1920 had ik meerdere zaaisels van Rumex conglo- 

 meratus uit zaden van botanische tuinen. Uit zaden van 

 den botanischen tuin te Grenoble kweekte ik een groot 

 aantal kiemplanten. Hiervan liet ik er 25 tot rozetten 

 ontwikkelen. Van deze bleken er 24 echte Rumex con- 

 glomeratus te zijn, één plant leek een tengere, kleinbladige 

 Rumex obtusifolius. Ik vermoedde dadelijk, dat ik te doen 

 had met een bastaardplant, die ontstaan was door be- 

 stuiving van Rumex conglomeratus met Rumex obtusifolius. 

 Daarom plantte ik deze rozet in 1921 afzonderlijk uit en 

 weldra bleek, dat ik me niet vergist had. Ze ontwikkelde 

 zich tot een flinke, typische plant van Rumex abortivus. 

 In stengelloozen toestand leek de plant nog het meest op 

 Rumex obtusifolius, maar bij de vorming der bloeiwijzen 

 trad steeds meer gelijkenis met Rumex conglomeratus op. 

 Tijdens den bloei was de plant mooi intermediair; Toen 

 trad plotseling de Rumex-ziekte op, die ik reeds meermalen 

 vermeldde (lit. 14, p. 210; lit. 16, p. 301), de plant werd 

 rood en geen enkel bloemdek ontwikkelde zich geheel. Zie 

 nummer 4150 van mijn herbarium. 



§ 19. RUMEX DUFFTII (OBTUSIFOLIUS X 

 SANGUINEUS) 



Zooals te verwachten is, is deze bastaard ternauwernood 

 van den vorigen te onderscheiden. De trossen zullen minder 

 hoog bebladerd zijn, de bloemdekken zullen dikwijls maar 

 één knobbel hebben. Waar evenwel de Rumex sanguineus 

 of de Rumex obtusifolius, waaruit hij ontstaan is, een van 

 beiden 3 knobbels op het bloemdek hebben, zal de bloem- 



