242 



fertiliteit. Geen enkel phylogenetisch gezichtspunt heeft dus 

 de begrenzing der soorten beïnvloed. Ook de grootte of 

 de waarde der kenmerken heeft niet meegeteld. De zoozeer 

 op elkaar gelijkende Rumex sanguineus en Rumex conglo- 

 meratus blijven gescheiden soorten, omdat fertiele bastaarden 

 niet zijn aangetoond. De onderling veel meer verschillende 

 ondersoorten van Rumex obtusifolius vormen, zoover we 

 weten, één syngameon sensu stricto en we rekenen ze dus 

 tot één soort. 



De afscheiding der soorten in de andere ondergeslachten 

 is zooveel mogelijk naar analogie van Lapathum geschied. 

 Zoolang we echter omtrent de bastaarden in deze sub- 

 genera niets weten, blijft de afgrenzing onzeker. Het is 

 best mogelijk, dat Rumex Acetosa, Rumex auriculatus, 

 Rumex arifolius, en misschien ook Rumex nivalis, met elkaar 

 fertiele bastaarden vormen en dus ondersoorten van één 

 soort zijn. 



Binnen de soorten onderscheid ik ondersoorten en 

 variëteiten. 



De ondersoorten zijn die afdeelingen van de soort, die 

 zich geheel als soorten gedragen, met uitzondering van 

 het feit, dat ze fertiele bastaarden vormen en dientengevolge 

 min of meer duidelijk door series tusschenvormen met 

 elkaar verbonden zijn. Plaatselijk kunnen deze series 

 tusschenvormen ontbreken en door de volkomen constant- 

 heid, bij uitblijven van kruisbestuiving, maken ze dan den 

 indruk van goede soorten. Karakteristieke ondersoorten 

 vertoont o. a. Rumex obtusifolius. 



Variëteiten noem ik die zaadvaste, binnen de soort te 

 onderscheiden groepen, die slechts op één kenmerk onder- 

 scheiden worden, zonder dat we op de andere kenmerken 

 letten. Karakteristieke variëteiten vinden we bij Rumex 

 Acetosella (lit. 13, p. 234), Rumex Acetosa (lit. 13, p. 231), 

 Rumex sanguineus (lit. 74, p. 197) en Rumex obtusifolius 

 (ht. 14, p. 203). 



